• Gry postnuklearne i postapokaliptyczne
• The Age of Decadence (w produkcji)
• Afterfall: InSanity (w produkcji)
• APOX
• Armageddon Empires
• Bad Day L.A.
• Blood Drive
• Borderlands
• Brink
• Bulletstorm
• Dead Island (w produkcji)
• Dead Meets Lead
• Dead Rising 2
• Defcon
• Earthrise
• Enslaved: Odyssey to the West
• The Fall: Last Days of Gaia
• Fallen Earth
• Fort Zombie
• Fuel
• Gears of War
• I Am Alive (w produkcji)
• Left 4 Dead
• Left 4 Dead 2
• Machinarium
• Metro 2033
• Motorstorm Apocalypse
• Muarab
• PARPG (w produkcji)
• Portal 2
• Rage (w produkcji)
• Shelter (w produkcji)
• Lights Out (Slincer: Preludium) (w produkcji)
• S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla
• S.T.A.L.K.E.R.: Czyste niebo
• S.T.A.L.K.E.R.: Zew Prypeci
• Terminator Salvation: The Videogame
• Tom Clancy's EndWar
• Trapped Dead
• Wall-E
• Zombie Driver
• Zwierzęta z elektrowni

• Klasyka (gry postapo i postnuke wydane przed rokiem 2000)
• A.D. 2044
• Alphaman
• Archimedean Dynasty
• Balls of Steel
• Battle Cars
• Blade Runner
• Burntime
• Cadillacs And Dinosaurs
• Crude Buster/Two Crude Dudes
• Darksun
• Duke Nukem 3D
• Fountain of Dreams
• Hokuto no Ken/Fist of the North Star
• Hokuto no Ken 2: Seikimatsu Kyuseishu Densetsu/ Fist of the North Star
• Hokuto no Ken
• Hokuto no Ken 3: Shin-Seiki Sozo Seiken Retsuden
• Krush Kill and Destroy
• Mad Max
• Midwinter
• Nuclear War
• Strife
• Transarctica
• Trojan
• Violent Storm
• Wasteland
• Waterworld

• Gry z elementami "klimatów" ;-)
• Hopkins FBI
• Magritte
• Podróż do wnętrza Ziemi (Journey to the Centre of the Earth)
• Seria Tajne akta

• Darmowe gry komputerowe oparte na materiałach z Fallouta
• Fallout Tactics: A concentration Game
• Simon Says
• Vault Runner: Fear No Robots
• Vault Runner: Rage of the Wasteland (demo)

Ich produkcja to RTS osadzony w postapokaliptycznej rzeczywistości, rodem z filmu Mad Max. Trzeba przyznać, że pomysł na grę jest oryginalny, a przez to niezwykle ciekawy. Wszakże ze świecą szukać dobrej strategii w tak lubianych przez nas klimatach. A ja do dziś za niedościgniony wzór gier strategicznych uznaję Age of Empires 2.

Choć typowe dla RTSów rozwiązania mają być trzonem gry, to wokół niego funkcjonować będą inne elementy znane z FPSów (możliwość noszenia kilku rodzajów broni i kończąca się amunicja), czy gier RPG (doświadczenie jednostek i duży stopień ich modyfikacji).

Jak przystało na porządną postapokaliptyczną produkcję, nie zabraknie w niej zardzewiałych pojazdów wyposażonych w śmiercionośną broń. W takich wehikułach można umieszczać żołnierzy o dowolnej specjalizacji, tworząc różnorodne kombinacje jednostek. Realistycznie ukazane pole walki, dzięki żołnierzom szukającym osłony i odpowiedniej linii strzału, ma być głównym atutem tej gry. Jeśli przyjrzycie się dokładnie obrazkom z gry, być może zauważycie fakt, że grafika bardzo przypomina tę znaną z rodzimego Zombie Driver. Nie jest to przypadek, bowiem oba tytuły napędza silnik OGRE.

Twórcy duży nacisk kładą też na rozgrywkę sieciową. Tryb multiplayer ma umożliwić wspólne rozgrywki nawet 32 graczom. Nie zabraknie sieciowych rankingów, statystyk, meczów klanowych czy turniejów. A gdy już znudzi nam się wszystkie 100 przygotowanych map, można będzie pobawić się dołączonym edytorem. APOX pojawi się pod koniec tego roku na pecetach i Macach.

> > SCHOWAJ < <

Informacje o tej grze wyciekły przypadkiem, ale to czego się dowiedzieliśmy wygląda na miks znanych z innych gier pomysłów, np. Dead Rising 2. Blood Drive (łatwo pomylić z nadchodzącym DLC do Zombie Driver - Blood Race), jak nazwa wskazuje, przeniesie nas w świat krwawych wyścigów, organizowanych w ramach telewizyjnego show. Pojazdy dostępne w grze będą mogły poszczycić się śmiercionośnym uzbrojeniem. Gracz weźmie udział w serii turniejów (dostępnych będzie 10 trybów rozgrywki i 6 lokacji) w dotkniętym plagą zombie Las Vegas. Jego zadaniem będzie nie tylko likwidacja licznych zombiaków, ale też konfrontacja z innymi kierowcami. Twórcy przygotowują także tryb wieloosobowy dla maksymalnie czterech graczy.

W tym wypadku pecetowcy po raz kolejny muszą obejść się smakiem. Blood Drive wjedzie na konsole Xbox 360 i PlayStation 3 w listopadzie tego roku. Nie powinniśmy raczej spodziewać się niczego wyjątkowego.

Ale może zacznijmy od fabuły. Mamy rok 2045. Ziemia wyglądają jak w filmie Wodny świat, a pływające miasto, Arka, zdaje się być ostatnią enklawą ludzkości. Arka miała być samowystarczalnym utopijnym miastem, takim rajem na... wodzie. Niestety po ogromnej powodzi, do Arki zaczęli napływać uchodźcy z zalanych terenów. W krótkim czasie przeludnienie doprowadziło do wyczerpania surowców. Arka stanęła więc na krawędzi (stąd wziął się też tytuł gry) wojny domowej.

Gracz stanie przed wyborem jednej z walczących frakcji, sił porządkowych (Security) lub sił oporu (Resistance). Twórcy stworzyli dwie odrębne kampanie, pozwalające spojrzeć na tę samą historię oczami bohaterów walczących po przeciwnych stronach. Po wyborze frakcji trzeba też wcielić się w przedstawiciela jednej z czterech klas postaci: żołnierza, inżyniera, medyka lub kolesia od zadań specjalnych, czyli klasyka dla fanów ET. Każda z klas posiada własne umiejętności i uzbrojenie. Arsenał to 24 bronie, ale dzięki możliwości ich modyfikacji (zmiana zasięgu, celności, rodzaju amunicji, itp.) nikt nie powinien narzekać na nudę.

Pomiędzy klasami będzie można przełączać się w trakcie gry przy użyciu punktów dowodzenia rozmieszonych na poziomach. Takie zmiany klas będą niezbędne do ukończenia poziomów i wykonywania konkretnych zadań (np. podłożenie ładunku wybuchowego). Poczynania gracza będą nagradzane punktami doświadczenia, które można przeznaczyć na upgrade postaci, odblokowywanie nowych zdolności, misji czy ciuszków dla swojego wojaka (możliwość zmiany wyglądu bohatera zapewnia rozbudowany edytor, coś jak w The Sims)

W grze zaimplementowano system SMART (Smooth Movement Across Random Terrain), który ma pozwolić graczom na sprawne pokonywanie przeszkód w parkourowym stylu. Będzie więc można wykonywać skoki, ślizgi, uniki z jednoczesnym prowadzeniem ognia.

Brink ma całkowicie zatrzeć granice między grą w sieci a trybem single. Obie kampanie to szereg najróżniejszych misji, które mają polegać na obronie danego obszaru, eskorcie czy przeprowadzeniu zamachu. Niezależnie od trybu gry, a oprócz singla i multi dostępny będzie też tryb kooperacji, gracz będzie zdobywał punkty doświadczenia za te same punktowane misje czy działania. Mamy więc możliwość ciągłego rozwoju postaci, bez konieczności wystawiania tyłka na ogień shooterowych wymiataczy i ownerów. Autorzy udostępnili szeroki wachlarz misji, które się różnią w zależności od klasy postaci. I tak inżynier będzie mógł podjąć się naprawy jakiegoś obiektu na mapie, a komandos otrzyma zadania polegające na działaniu w ukryciu za liniami wroga.

Za grafikę odpowiada silnik id Tech 4, który miał przyjemność napędzać Quake Wars czy ostatniego Wolfensteina. Widoczki, jakie można ujrzeć na screenach i filmikach przyciągają oko. W grze nie zabraknie postapokaliptycznych zabudowań z blachy falistej, podrdzewiałych kontenerów, kurzu i brudu, ale też ujrzymy bardziej sterylne miejskie zabudowania.

A imię jego Bulletstorm. Jest to shooter wypełniony po brzegi akcją, której tempo jest iście zabójcze. Tytuł ten lekko ociera się o klimaty postapokaliptyczne. Miejsce akcji, to zapuszczona, niczym amazońska dżungla, planeta Stygia, która niegdyś stanowiła turystyczny raj. Teraz rządzą na niej zmutowane rośliny i gangi niebezpiecznych bandytów. Za fabułę odpowiada Rick Remeder twórca serii komiksów Fear Agent, a także scenariusza do gry Dead Space.

Pomimo luźnej shooterowej koncepcji, opowiedziana historia ma być wciągająca. Główny bohater, Grayson Hunt, to były członek elitarnego oddziału Dead Echo, broniącego Konfederacji Planet, którą zarządza powszechnie lubiany generał Serrano. A dlaczego były? Pewnego razu Grayson zostaje wysłany przez generała na misję specjalną, polegającą na zlikwidowaniu pewnego mordercy. Okazuje się jednak, że cel zamachu jest niewinny. Nasz bohater przekonuje się, że generał wcale taki święty nie jest, dlatego decyduje się na dezercję, przez co staje się najbardziej poszukiwaną personą w galaktyce. Hunt ucieka na kraniec galaktyki, gdzie toczy żywot awanturniczego kosmicznego pirata nadużywającego alkoholu. Towarzyszy mu cyborg Ishi Sato. W wyniku splotu wydarzeń, nasi piraci natrafiają na fregatę należącą do generała. W akcie zemsty atakują ją, lecz ich mały statek nie wyrządza większych szkód ogromnej fregacie. Ta jednak z nieznanych przyczyn musi awaryjnie lądować na planecie Stygia. A dalszą historię krwią wrogów napisze gracz.

Jak na shootera twórców Painkillera przystało, w grze atakowani będziemy przez hordy przeciwników, a naszym głównym zadaniem będzie jak najefektowniejsze eliminowanie wroga. Im bardziej wymyślne metody anihilacji zastosujemy, tym więcej punktów otrzymamy. Punkty zaś pozwolą na ulepszanie broni. Jak pokazują filmy z prezentacji, przeciwnikom nie raz trzeba będzie zasadzić porządnego kopa w dupsko. Murder Time, to odpowiednik znanego bullet time'u, ale zamiast pocisków, spowalniamy posłanego w powietrze wroga, co pozwoli nam jeszcze ciekawiej się zabawić, wykorzystując różnego rodzaju specjalne skillshoty (np. strzał w klejnoty). Bohatera wyposażono w specjalny energetyczny bicz, którym można na przykład posłać w górę kilku bandytów razem ze stojącymi obok beczkami z paliwem. Potem wystarczy strzelić w lewitujące beczki, aby oglądać niesamowity pokaz fajerwerków. Przeciwników można eliminować wykorzystując też otoczenie - kaktusy, mięsożerne rośliny czy linie wysokiego napięcia. Mamy więc jatkę na całego.

Bulletstorm dzięki zastosowaniu silnika Unreal Engine 3 wygląda świetnie. Myślę, że okaże się sporym hitem. Jego premierę przewidziano na 22 lutego 2011 roku i dotyczy to PC, X360 i PS3.

Za Dead Island odpowiada polskie studio, Techland, więc warto bliżej przyjrzeć się temu tytułowi. Gra nie będzie raczej rewolucją, a kolejnym FPSem z domieszką survival-horroru. Główny bohater - Mike Jennings, lecąc na wakacje z żoną, rozbija się na bliżej nieokreślonej wyspie pośród wód Oceanu Spokojnego. Później, niczym bohaterów Klanu, Mike'a spotyka ciąg niemiłych zdarzeń. Jego żona zaginęła, a wyspa okazuje się być zamieszkana nie tylko przez nieumarłych, ale też przez wojsko i bandytów.

Gracz otrzyma dużą swobodę działania, aczkolwiek tylko w ramach trybu single. Będzie mógł spółkować z różnymi frakcjami, co jednocześnie zmusi go do walki przeciwko innym. Gra ma zachowywać więc sandboxowy charakter rozgrywki, a także oferować różne zakończenia. Konfrontacja z zombiakami ma skupiać się na walce wręcz, ze względu na ograniczoną dostępność broni palnej i amunicji do niej. To wszystko ma budować atmosferę survival-horroru. Twórcy przyznają się do inspiracji klasycznymi horrorami George'a Romero, stąd w grze znajdą się m.in. powolne zombie. Jednakże typów przeciwników ma być znacznie więcej.

Techland chwalił się wielowarstwowym systemem obrażeń, który na pewno ucieszy fanów krwistych rąbanek. Modele są budowane z dużą dbałością o anatomiczne szczegóły. Postaci posiadają kości, mięśnie i skórę, dzięki czemu system umożliwia zadawanie realistycznych obrażeń. Nie będzie więc dziwił widok zombiaka ze złamaną ręką i ubytkami w czaszce ukazującymi mózg.

Jeżeli produkcja ujrzy światło dzienne, to najprawdopodobniej zasmuci posiadaczy pecetów - tylko konsolowcy będą mogli się z niego cieszyć. Premierę zapowiedziano na listopad 2010 roku, jednak nie wiadomo, czy ta data nadal jest aktualna.

W Dead Rising 2 nie uświadczymy raczej porywającej fabuły, ale cóż, coś napisać trzeba. Gra kontynuuje wątek z pierwszej części wydanej 4 lata temu. Zombie, z którymi walczył Frank West w małym miasteczku w stanie Colorado, 5 lat później grasują już na terenie całych Stanów Zjednoczonych. Gracz wciela się w Chucka Greena, byłego mistrza motocrossowego, a także ojca zainfekowanej córki. Aby zdobyć pieniądze na lek dla swego dziecka, Chuck decyduje się na występ w nietypowym show, polegającym na masowej eksterminacji nieumarłych. Miejscem akcji będzie stylizowane na Las Vegas, fikcyjne miasto Fortune City. W miarę rozwoju wypadków, główny bohater zostanie posądzony o sprowadzenie zombiaków do miasta i na jego głowę czyhać będzie wojsko, które zjawi się na miejscu w ciągu 72 godzin. Tyle czasu oddano graczowi na ukończenie głównego wątku.

Prosta niczym droga zombiaka do twego mózgu rozgrywka, to przede wszystkim nieskrępowana sieczka i wykonywanie kolejnych zadań. Autorzy chwalą się, że zwiększyli ilość widocznych na ekranie zombiaków z 800 do 7000. Aby skutecznie eksterminować niestanowiące większego zagrożenia zombie (spójrzcie na filmiki, one tam sobie spokojnie stoją, natomiast w L4D rzucają się hordami na gracza), gracz dostanie do dyspozycji niezliczone narzędzia, które będzie mógł łączyć w śmiercionośne kombinacje. Dwie piły łańcuchowe przymocowane do wiosła, czemu nie? Granat przyklejony taśmą do piłki nożnej, proszę bardzo. Strzelba z bagnetem w postaci wideł, jak najbardziej. Podobnych absurdalnych możliwości ma być o wiele więcej. Twórcy obiecują też mnóstwo różnorakich znajdziek, typowych dla gier na konsole.

DR2 ma oferować także tryby gry dla wielu graczy. Tryb kooperacji dostępny będzie dla dwóch graczy zarówno siedzących przy jednej konsoli, jak i grających przez sieć. Drugim multiplayerowym trybem ma być rywalizacja maksymalnie czterech graczy o miano najlepszego eksterminatora nieumarłej zarazy w krwawym show pt. "Terror is Reality". Show wzorowany jest na popularnych w USA programach rozrywkowych: "Takeshi's Castle" czy "Amerykańscy gladiatorzy", i ma umożliwiać graczom rywalizację w różnych zabawnych konkurencjach.

31 sierpnia posiadacze Xboxów 360 mogli zasmakować prologu do gry w postaci Dead Rising: Case Zero, którego akcja rozgrywa się trzy lata przed wydarzeniami z DR2. Jak pokazały statystyki, ta groteskowa, absurdalna, odarta praktycznie z fabuły, ale zarazem niezwykle zabawna gra cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Case Zero w ciągu pierwszego tygodnia od premiery ustanowiło rekord sprzedaży gier w usłudze Xbox Live Arcade - 300 tysięcy ludzi kupiło tę grę.

W grze wcielamy się w kolesia imieniem Monkey (i na tym nie koniec nawiązań do książki), który całe życie spędził uciekając przed maszynami, które pomimo zakończenia wojny nadal dążą do unicestwienia całej ludzkości. Trzeba wspomnieć, że akcja gry rozgrywa się na naszej planecie w roku 2160 po trzeciej wojnie światowej, gdy człowiek jest gatunkiem zagrożonym wymarciem. Niegdyś tętniące życiem miasta, teraz oddały pole do popisu naturze. Nowy Jork to teraz gęsto zarośnięte dżunglą pozostałości dawnej cywilizacji.

Skupmy się na fabule. Małpa zostaje w końcu schwytany przez maszyny i umieszczony na statku powietrznym, gdzie spotyka swoją późniejszą towarzyszkę niedoli, Trip. Enslaved powinien ucieszyć feministki, bowiem po udanej ucieczce ze statku, owa panienka wykorzystuje chwilowe zamroczenie naszego mięśniaka i zakuwa go w kajdany, czyniąc swoim niewolnikiem. No nie do końca... zakłada mu na głowę opaskę i ostrzega, że jeśli nie będzie wykonywał jej poleceń, opaska zmiażdży mu czaszkę. Trip nie do końca jest zadowolona ze swojej decyzji, ale uważa ją za jedyny sposób, aby zmusić Monkey'a do pomocy w ucieczce. Trzeba przyznać, że to nietypowy pomysł na relacje między głównymi bohaterami.

Enslaved to przygodowa gra akcji, której zręcznościowy charakter plasuje ją blisko Uncharted 2 czy Prince of Persia, natomiast system osłon kojarzy się lekko z Gears Of War. Głównym założeniem rozgrywki jest współpraca między bohaterami. Trip pełni raczej bierną rolę, cały czas trzeba się nią zajmować: pomóc jej przeskoczyć nad przepaścią albo osłaniać przed przeciwnikami. Jej drobna budowa i umiejętność wykorzystywania kamery-ważki przydaje się do eksplorowania terenu i identyfikacji przeciwników. Dziewczynę można też wykorzystać (wiem, trochę niefortunnie to zabrzmiało) jako czynnik odwracający uwagę przeciwnika, pozwalający Monkeyowi, którym steruje gracz, na atak z zaskoczenia. Działanie po cichu, planowanie i stosowanie przemyślanej taktyki ma być najlepszą drogą do zwycięstwa. Zwykła szarża na przeciwnika najczęściej zakończy się tragicznie. Małpa potrafi pozbawiać roboty ich broni, po prostu odrywając ją z metalowego korpusu. Wtedy przez krótki czas może zabawić się w Rambo. Głównego bohatera wyposażono w też kij-laskę maga. Wykorzystuje ją do walki wręcz, a także jako generator impulsów EMP (to niewątpliwe nawiązanie do broni, jaką posługiwał się Małpi król znany z powieści).

W grze pojawi się też system rozwoju postaci - drzewko umiejętności. Sposób zdobywania doświadczenia, to ukłon w stronę Prince of Persia. Na przemierzanych poziomach porozrzucane są świetliste kulki, których zbieranie będzie ważnym aspektem gry. No cóż, w końcu to gra na konsole (X360 i PS3), na których zagości 5 października 2010 roku.

Za produkcję gry odpowiada brytyjskie Evolution Studios. Akcję nowego Motorstorm umiejscowiono w bliżej nieokreślonym mieście, wzorowanym na okolicach zatoki stanu Kalifornia. Metropolią wstrząsnęło trzęsienie ziemi, przeistaczając ją w ruinę, która teraz stanowi atrakcję dla zwariowanych kierowców. Nie straszne im walące się w trakcie wyścigu budynki i leżące na drodze gruzy. Zmieniające się w czasie rzeczywistym tory mają stanowić główny aspekt rozgrywki. Przejeżdżanie przez biura, podczas gdy cały budynek się zawala, nie będzie niczym niezwykłym. W Motorstorm podobne kaskaderskie wyczyny mają stanowić chleb powszedni.

Twórcy oddali graczom całą gamę pojazdów zarówno cztero, jaki dwukołowych podzielonych na pięć klas (supersamochody, superbike'i, tzw. hot hatches, muscle cars i choppery). Tryb dla pojedynczego gracza ma oferować trzy wypełnione adrenaliną kampanie o wzrastających kolejno poziomach trudności. Każda z nich opowiada losy trzech różnych kierowców, a do tego ich historie przeplatają się między sobą, np. w jednej kampanii ujrzymy zniszczone miasto, a kolejna przeniesie nas kilka dni wstecz, dzięki czemu dowiemy się, jak oglądane przez nas zniszczenia powstały.

W trakcie wyścigów przeszkadzać nam będą siły porządkowe, starające się zapewnić ład w zniszczonym mieście, jakby mundurowi nie mieli czego innego do roboty. Ich helikoptery i pojazdy napsują sporo krwi amatorom szybkiej jazdy. Swoje pojazdy można dowolnie modyfikować, zmieniając ich wygląd, a także ich osiągi czy zdolności ofensywne - a to dzięki awansom na kolejne poziomy.

Motorstorm Apocalypse to także próba połączenia ze sobą różnych trybów multiplayer. Gra sieciowa pozwala na rywalizację maksymalnie 16 graczy. Zwolennicy grania w trybie split-screen na jednej konsoli mogą brać udział w 4-osobowej batalii na drodze, a do tego cała czwórka może w każdej chwili dołączyć się do 12 innych graczy za pośrednictwem Playstation Network. Możliwość dzielenia się efektami tuningu pojazdów i kreator turniejów mają zachęcić ludzi do gry w sieci.

> > SCHOWAJ < <

W drugiej części, nasza bohaterka powraca do akcji, mimo że przespała kilkaset lat w komorze hibernacyjnej, a kompleks badawczy popadł w tym czasie w ruinę za sprawą sił natury. Z fabuły trudno dowiedzieć się czegokolwiek o innych przedstawicielach ludzkiej rasy poza naszą milusińską. Czy więc jesteśmy ostatnim przedstawicielem ludzkiego gatunku? Chell z długiego snu wybudza inteligentny robot, tzw. rdzeń osobowości, który planuje wspólną ucieczkę. Jednakże na drodze naszych bohaterów do wolności staje GLaDOS, sztuczna inteligencja z pierwszej części, która zaczyna odbudowę laboratoriów, a Chell ponownie obsadza w roli króliczka doświadczalnego.

W jedynce gracz miał do pokonania kilkanaście poziomów, w których roiło się od logicznych łamigłówek. Jedyną "bronią" było urządzenie tworzące portale na niemal dowolnej płaskiej powierzchni. Dzięki niemu, wchodząc w jeden portal, wychodziło się drugim. Gdy doda się do tego prawa fizyki, liczba możliwości wykorzystania portali rośnie ogromnie. Nic więc dziwnego, że gra zdobyła ogromną popularność i uznanie wśród graczy na całym świecie.

Portal 2 daje graczom dużo większe pole do popisu. W jedynce akcja rozgrywała się w zamkniętych pomieszczeniach testowych, a w trakcie gry w zasadzie sprawnie wykorzystywano tylko prawo zachowania prędkości (skacząc z wysoka w jeden portal, drugim wypadało się z dużą prędkością, co pozwalało wykonywać dalekie skoki). Teraz otoczenie nie będzie tak sterylne i klaustrofobiczne, a graczowi oddano do dyspozycji różne ciekawe zabawki. Dzięki tubom zasysającym powietrze, będzie można wciągnąć dowolny obiekt. Transportowe strumienie energii będą w stanie przenieść gracza w niedostępne obszary. Pojawią się także lustra załamujące wiązki laserów działek strażniczych. Właściwości powierzchni będą ulegać zmianie pod wpływem farb: pomarańczowa zmniejszy współczynnik tarcia, co pozwoli na osiąganie dużych prędkości na tak pomalowanej, czy raczej ufajdanej, powierzchni. Niebieska farba pozwoli graczowi na odbijanie się od ścian, jak na trampolinie. Na tym nie koniec nowości. Twórcy zaimplementowali w grze tryb kooperacyjny (w końcu gra wyjdzie też na konsole), w którym dwóch graczy wcieli się w dwa roboty wyposażone w generatory portali (producenci początkowo rozważali całkowite usunięcie z sequela znaku rozpoznawczego serii, czyli portal guna!). Zaś sam tryb to osobna kampania z odrębną historią przedstawiającą losy naszych dwóch metalowych przyjaciół.

Nie mam wątpliwości, że Portal to godna polecenia produkcja. Jedynka na nowo zdefiniowała pojęcie gry logicznej. Udowodniła, że jest grą niezwykłą, posiadała świetny klimat, a do tego sprawiała dużą frajdę. Druga część znacznie rozbudowuje koncepcję studia Valve i zapowiada się ciekawie. Na pewno z chęcią powrócę do laboratoriów Aperture. Jak mówi GLaDOS, "myślę, że możemy odłożyć na bok dzielące nas różnice, w imię nauki, ty potworze". Portal 2 pojawi się 9 lutego 2011 roku na PC, Xboksie 360 i Playstation 3.

Autorem poniższego jest Jeffrey R. Olson i powiem wam, że czasami warto się tak nazywać. Gra powstała w 1995.

Przejdźmy do samej gry. Zaczynamy od nazwania naszego bohatera i wyboru poziomu trudności. Jest to właściwie wszystko. Statystyki (siła, zręczność, wytrzymałość odporność na promieniowanie, odporność umysłu, inteligencja) i przedmioty zostaną wylosowane. Oprócz tego otrzymujemy dwie dodatkowe umiejętności/mutacje takie jak np. ciało obrośnięte kolcami, czy też talent do rozpoznawania przedwojennych urządzeń.

Po kilku chwilach dowiadujemy się w jaki sposób tym razem mamy ocalić świat. Albo jego resztki. Otóż niejaki Grinch zamierza zniszczyć świat. Biorąc pod uwagę że zaczynamy w ruinach New York, to gość musi być uparty. Z taśmy którą odsłuchujemy, dowiadujemy się że mamy tydzień żeby go dopaść i zniszczyć jego neuro-toksynę. Tyle by było, jeżeli chodzi początek gry, reszta świata czeka na was. :D

Typowym dla rougelików jest to, że musimy jeść, odpoczywać i dużo walczyć. Urozmaicono to nam możliwością badania odnalezionych przedmiotów. I tak po chwili możemy uciekać przed zmutowanymi preriowymi kurczakami nie na piechotę, a w pełni sprawnym poduszkowcu. Jednak ostrzegam, poduszkowce nie przenikają przez drzewa. Oprócz tego mamy możliwość zbierania napromieniowanych owoców, które po zjedzeniu wpływają na nasze współczynniki. Żeby je zdobyć, musicie zabić krzak (sic!). Jedzcie tylko znane sobie jagódki :>.

Mogę tylko życzyć dobrej zabawy. No i na koniec mały bonus: jeżeli zaczniecie grę jako Jeffrey Olson (autor gry) otrzymacie podkręcone umiejętności i ekwipunek.

>> POBIERZ GRĘ <<

© 2009 owsianka

Pojazd kolczasty jest wytrzymały lecz powolny, wyścigówka bardzo szybka lecz słabo opancerzona, a trzeci wehikuł to pojazd środka - stosunkowo szybki i stosunkowo dobrze opancerzony. Po wyborze samochodu możemy też wybrać jego kolor, a następnie przenosimy się na tor, gdzie będą się toczyć tytaniczne starcia, podczas których nie obowiązuje żaden kodeks drogowy. Nasz pojazd jest oczywiście uzbrojony. W grze występują tylko trzy rodzaje uzbrojenia:
- dysk, który jest czymś w rodzaju miny sunącej po ziemi i wybuchającej w momencie uderzenia w przeciwnika,
- rakieta samonaprowadzana, która, jak się pewnie domyślacie, po wystrzeleniu podąża za wrogiem,
- granaty które wyglądają jak miny morskie, ale działają jak granaty ;).

Gra jest podzielona na dwa etapy. Po wyborze samochodu zostajemy przeniesieni na tor i rozpoczyna się wyścig, w którym nie ma znaczenia które miejsce zajmiemy. Liczy się tylko niszczenie innych samochodów (otrzymujemy za to kasę). Po zakończeniu tego "wyścigu" zostajemy przeniesieni do garażu, gdzie za pieniądze zarobione podczas niszczenia wrogów możemy ulepszyć nasz wehikuł zagłady (lepszy silnik, opony itp.) lub zwiększyć siłę rażenia naszego uzbrojenia. Po wyjściu z garażu przechodzimy do drugiego etapu, w którym na pojedynek wyzywa nas inny "wojownik szos" i tutaj już o wygranej decyduje to czy zajmiemy pierwsze miejsce, czy nie. Oczywiście przeciwnik nie tylko będzie starał się dojechać pierwszy, ale będzie próbował zatrzymać nas przy pomocy swojego uzbrojenia. Po pokonaniu śmiałka, który nas wyzwał, przenosimy się do innego miasta\kontynetu i ponownie, najpierw walczymy na torze a potem ścigamy się z kimś, kto nas wyzwie na kolejny pojedynek. Po wygraniu wszystkich wyścigów zostają odblokowane dodatkowe samochody. Granie jest proste, lekkie i przyjemne, ponieważ fabuły właściwie nie ma, a celem gry jest samo jej przejście i odblokowanie tych dodatkowych samochodów. Gra nie nadaje się raczej do dłuższych posiedzeń. ;) Po prostu jest to taka typowa gierka służąca do zapychania wolnego czasu, gdy akurat mamy kilkadziesiąt minut albo godzinkę wolnego i chcemy popykać na spokojnie w coś mało ambitnego.

Grafika w tej grze jest naprawdę ładna, szczególnie urodziwe są bitmapy przedstawiające horyzont (każda plansza ma inną). Nasi przeciwnicy, którzy wyzywają nas na starcie, również zostali ładnie przedstawieni, a ich stroje utrzymane są w typowo Mad Maxowych - Wastlandowych klimatach. Gra nie jest skomplikowana, to zwykła mało ambitna gra akcji, która jednak posiada sporo grywalności, a rozwalanie pojazdów przeciwników przy pomocy rakiet albo tych "dysków" sprawia dużo radości :) i dlatego moim zdaniem zasługuje ona na ocenę 7\10.

© 2008 KeniG

Cadlillacs And Dinosaurs to oczywiście kolejne mordobicie ze stajni CAPCOM-u. Do walki z szalonym doktorem staje 3 "fajterów" i jedna fajterka. Są to Jack Tenrec (postać środka, całkiem szybki i dosyć silny), Mustapha Cairo (całkiem szybki i bardzo silny), Mess O'Bradovich (najwolniejszy ale jednocześnie najsilniejszy) i Hannah Dundee (bardzo szybka i zwinna). Jak w każdej tego typu grze oprócz walki przy pomocy kończyn fajterów, możemy też od czasu do czasu znaleźć jakąś broń, a w Cadillacs And Dinosaurs jest jej całkiem sporo. Są to Shotgun, Uzi, M16, Bazooka, Magnum, Beczki, Nóż, Deska, Rura, Granat itp. itd.

Ogólnie rzecz biorąc filozofia gry jest prosta - idziemy w prawo, niszcząc hordy wrogich dinozaurów i ludzi pomagierów szalonego doktora. O ile każdy napotkany człowiek to nasz wróg, to co jakiś czas możemy spotkać dinozaura "neutralnego", który nas zaatakuje tylko jak pierwsi go zaatakujemy albo zbudzimy ze snu ;). Na końcu każdego etapu znajduje się tradycyjny boss, który po tym jak go pokonamy, grzecznie nam powie gdzie znajduje się kolejny boss, którego również załatwiamy na końcu następnego etapu. I tak po wielu etapach i bossach trafiamy w końcu do siedziby doktora, gdzie, jak się pewnie domyślacie, następuje finałowa walka, a po niej gustowny filmik kończący fabułę. Podczas walki oprócz kończyn możemy wykorzystywać różne bronie znalezione na planszy, co jest raczej czymś standardowym, jeśli chodzi o tego typu gry, jednak w Cadillacs And Dinosaurs mamy jeszcze radiostacje i Cadliaca (wbrew pozorom słowo Cadilac zawarte w tytule jest ważne). O co chodzi? A no podczas przechodzenia plansz-etapów, możemy znaleźć radiostację. Można ją podnieść z ziemi i wezwać na pomoc naszego kumpla, który natychmiast przyjedzie do nas w pięknym Cadilacu. Następnie odda kluczyki, a my możemy kontynuować eksterminacje wrogów w naszej super bryce, czyli rozjeżdżamy ich po prostu :D.

Grafika jest bardzo dobra, nie jest co prawda tak dobra jak w grze Violent Storm, ale to i tak czołówka. Plansze są ciekawe i estetycznie przedstawione. Właściwie każdy level jest utrzymany w innych klimatach - mamy zniszczone miasto, pustynie, dżungle, laboratorium itp. Fajterzy, którymi możemy sterować, są ciekawie wykonani i dobrze zanimowani, a i przeciwnicy są różnorodni i porządnie wykonani. Szczególnie bossowie i dinozaury, choć jak dla mnie bossom czegoś brakuje - po prostu szybko o nich zapominamy i właściwie po przejściu gry nie za bardzo pamiętamy jak wyglądali (choć ostatni boss zostanie w pamięci, bo jest oryginalny). Jeśli chodzi natomiast o grywalność, to jest ona ogromna. Każdy, kto ma więcej niż "naście" lat na karku, na pewno pamięta tę grę z automatów. Ten tytuł to jedna z najbardziej grywanych i miodnych gier Capcomu, po prostu rewelacyjny klasyk. Fakt - nie jest to ideał i gra by mogła być jeszcze lepsza, ale i tak to jedna z najlepszych bijatyk chodzony, posiadająca bardzo zakręcony klimat i super poziomy, choć bossowie moim zdaniem mogliby być bardziej "ciekawsi". Jak nic 9\10 szczerze polecam!

A i jeszcze jedno. Gra jest oparta na komiksie Xenozoic Tales (na kanwie komiksu powstał też serial animowany).

© 2008 KeniG

Gra jest z jednej strony całkiem fajna, ale z drugiej stosunkowo mało grywalna. Mamy naprawdę ładną grafikę, ciekawe etapy - poziomy są dopracowane od strony graficznej, przeciwnicy też są całkiem fajni, a nasi dwaj fajterzy to takie wielkie kupy mięcha, większe od większości przeciwników. :) Jeśli chodzi o walkę, to oprócz walenia pięściami, możemy na przykład podnosić samochody jak i inne przedmioty i rzucać nimi we wrogów. Ba, możemy nawet chwytać i podnosić naszych przeciwników, a następnie rzucać nimi w kolejnych (co jest bardzo fajne i zabawne :)). Podczas uderzeń pojawia się coś w stylu komiksowych dymków z różnymi napisami w stylu KRAK! POW! Itp. Jest to fajny patent stosowanym w wielu tego typu grach, ale w tej akurat jest wszechobecny i dobrze się sprawdza. Jednak mimo świetnych plansz i całkiem fajnych przeciwników, grafika ma minusy. Nasi wrogowie i nasz fajter poruszają się strasznie sztucznie, a sami przeciwnicy mogliby być bardziej dopracowani graficznie. Poza tym w tej grze zastosowano dość wkurzający element - mianowicie o ile przeciwnicy po uderzeniu są odrzucani do tyłu, co jest szeroko spotykane w innych grach, to w tej nasz heros również po ciosie jest odrzucany do tyłu i do tego jeszcze potrafi stracić przytomność na kilka sekund. Takim rozwiązaniem twórcy podnieśli poziom trudności gry w chamski, mało ambitny sposób. Po prostu zamiast wymyślić trudniejszego bossa albo zwiększyć paletę ciosów u przeciwników i gracza, sprawili że postać traci przytomność po otrzymaniu ciosu :\.

Liczba ciosów też nie powala, właściwie prawie nie ma w tej grze żadnej palety ciosów lub combosów, co jest dużym minusem. Sprawę niby ratuje możliwość rzucania samochodami i przeciwnikami, ale jednak przydała by się większa "sprawność manualna" u naszych dwóch "fajterów".

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest średnia. Z jednej strony fajny pomysł, dość zabawna możliwość rzucania wrogami we innych, ciekawe ładne plansze, ale z drugiej średnia grywalność, mało ciosów, niektórzy wrogowie niedopracowani graficznie. Według mnie 5+\10 będzie oceną w sam raz. Ta gra to średniak, w którego można sobie trochę popykać, jeśli lubimy chodzone bijatyki. Choć jak zawsze polecam samemu wam sprawdzić tę grę, bo może właśnie wam bardziej przypasuje. A i jeszcze jedno, niektórzy przeciwnicy przypominają mi klimatem swoich strojów niektóre B - klasowe włoskie filmy postapokaliptyczne :).

© 2008 KeniG

Mógłbym też poświęcić sporo czasu na narzekanie, że walka szybko staje się zbyt łatwa, że fabuła, choć przedstawiona w przyjemny i przystępny sposób, to jednak tylko standardowy schemat: "świat liczy na ciebie, uratuj go przed złym tyranem!", że system tworzenia postaci pozwala graczowi na zbyt wiele, że...

Ale nie o tym chciałem pisać. Wszystkie wady i zalety (tych pierwszych znacznie mniej, co widać choćby po powyższych listach) możecie przebadać dokładnie sami, do czego gorąco zachęcam - to jedna z najlepszych gier w swoim gatunku. Ja postaram się odpowiedzieć na pytanie, które może przyjść do głowy po pobieżnym przejrzeniu tematyki gry - źli czarodzieje, potwory, nieumarli, gladiatorzy, magia... A gdzie w tym wszystkim jest jakakolwiek postapokalipsa i co robi ta gra na Trzynastym Schronie?

Prawda jest taka, że w świecie Dark Sun żadnej apokalipsy nie było. Jest za to coś, co zwykło się nazywać umierającą Ziemią* (ang. dying Earth - nazwa pochodzi od tytułu powieści Jacka Vance'a), a można to w uproszczeniu przedstawić jako postapokalipsa bez apokalipsy. Ten oksymoron oznacza, że w gruncie rzeczy efekt jest niemal ten sam, ale osiągnięty został bez wielkiego, nagłego kataklizmu, a czasami można jeszcze mieć nadzieję na uniknięcie najgorszego. Zamiast zniszczenia planety w trakcie wojny, mamy powolne kończenie się surowców naturalnych, zamiast wirusa, który w ciągu kilku tygodni doprowadza do śmierci dziewięćdziesięciu procent populacji, ludzkość musi radzić sobie z problemem zmniejszającej się odporności organizmów etc. Jedną z najciekawszych koncepcji, na jakie można trafić w tym gatunku, jest przedstawienie życia na planecie, której gwiazda zaczyna "umierać" w związku z wyczerpywaniem się jej paliwa, co ma swoje konsekwencje w postaci ogromnych zmian klimatycznych. Takie rozwiązanie pojawia się między innymi w powieściach Vance'a, Gene'a Wolfa (Księga nowego Słońca) oraz w twórczości H. P. Lovecrafta i Roberta H. Barlowa (Till All The Seas).

Element ten pojawia się także w Dark Sun, ale nie jest on jedyną przyczyną wyniszczenia Athas. Swoją rolę w tym procesie miało także niekontrolowane użycie magii przez czarnoksiężników zwanych defilerami (ang. defile - zanieczyścić, skalać, tego typu zaklęcia są potężniejszym z dwóch rodzajów magii występujących w Dark Sun, ale jej użycie jest niekorzystne dla środowiska).

W efekcie cała planeta zmieniła się w jałową pustynię, na której z trudnością można cokolwiek hodować. Wiele ze starych krain upadło, co oznacza, że podczas wędrówek po pustkowiach da się znaleźć opustoszałe ruiny - ich eksploracja to jeden z ciekawszych elementów gry, nawet jeśli potencjał fabularny tego typu lokacji nie zawsze został najlepiej wykorzystany. Czasami brakuje takim pozostałościom po dawnych cywilizacjach większej ilości ksiąg opisujących ich historię i pozostałości po wielkości przeszłych cywilizacji. Chociaż nie jest oczywiście tak, że o nich samych nie dowiemy się nic ani że nie znajdziemy pochodzącego z odległej przeszłości rynsztunku, dziwnych mechanizmów oraz nie przyjrzymy się dawnym dziełom sztuki oraz osiągnięciom architektury.

Życie skupia się w malutkich osadach lub koczowniczych plemionach (choć przetrwała także jedna z metropolii, której nie odwiedzimy w trakcie gry), a niezależnie od obranej drogi, przeżycie w warunkach panujących w świecie Dark Sun nie należy do najłatwiejszych. W końcu do problemów związanych z ciężką pracą dochodzą też kłopoty przynoszone przez tych, którzy zrobią wszystko, żeby takiej pracy uniknąć, czyli przez grupy mniej lub bardziej zorganizowanych bandytów, złodziei i łowców niewolników.

W efekcie dostajemy niezwykle ciekawą produkcję, poruszającą tematy typowe dla produkcji postapokaliptycznych w sposób niezwykle oryginalny, nierzadko dużo ciekawszy. A na pewno obecność magii w jego świecie nie powoduje zdyskwalifikowania jej jako dzieła interesującego dla fanów apokalipsy, szczególnie jeśli porówna się ją z tytułami, w których koniec świata okazuje się wyłącznie wymówką dla pokazania efektownych eksplozji i bezsensownej przemocy.

* Wbrew nazwie, dzieła z tego gatunku nie muszą koniecznie korzystać z Ziemi jako miejsca akcji, Dark Sun jest tego najlepszym przykładem.

© 2009 Jim Cojones

Jest jeszcze inne podobieństwo do naszej, fanów Fallouta, sytuacji. My dostaliśmy Fallout Tactics na pocieszenie, a fani Duke'a mogą bawić się w platformówkę 3D o nazwie "Duke Nukem: Manhattan Project".

Nic dodać nic ująć... Po prostu same podobieństwa. :-)

"Hokuto." jest pierwszą (może drugą ;)) grą z całej tej gigantycznej serii i jest ona typowym mordobiciem, które polega na posuwaniu się na przód, a właściwie w bok - w lewą stronę i załatwianiu wszystkich napotkanych wrogów. Graficznie jest bardzo kiepsko. Fakt - NES to tylko 8 bitów, ale każdy kto swego czasu grał na naszym swojskim Pegazusie wie, że jednak na NES-a wychodziły dużo, ale to dużo ładniejsze gry. Niby mamy całkiem ładne ruiny budynków, jakieś tam tło w oddali przedstawiające szarą pustynię i góry, ale jednak graficznie jest bardzo ubogo. Nasi przeciwnicy wyglądają prawie tak samo jak nasz bohater i naprawdę mało różnią się od siebie. Wychodzi na to, że musimy zabijać tysiące klonów. Odgłosy bardziej denerwują niż budują klimat, a motyw muzyczny mimo iż ciekawy, to jednak po pewnym czasie zaczyna bardziej denerwować niż uprzyjemniać grę. Mimo to, ta niezwykle prosta gra ma w sobie naprawdę całkiem sporo grywalności. Rozwalanie wrogów jest dynamiczne, lekkie i przyjemne. Przypominają się czasy tych prostszych Pegazusowych gierek (typu Tank), które mimo że na pierwszy rzut oka wydawały się gniotami, to jednak ostatecznie pożerały nam setki albo i nawet tysiące godzin czasu wolnego :).

Gra jest naprawdę zadziwiająco grywalna i zapewnia fajną, bezstresową zabawę, która budzi wspomnienia pegazusowego szału lat '90. :) Ocena, hmmm, dla kogoś kto nie załapał się na polski pegazusowy szał lat 90 albo niezbyt miło wspomina tamte gry maksymalnie 1\10 i jemu odradzam uruchamianie "Wojownika.". Ale osoby, które miło wspominają 8-bitowe hity, mogą podwyższyć sobie ocenę do 5\10 albo nawet i 6\10. Im polecam ściągnąć odpowiedni emulator i spróbować zagrać. Ale i tak powinny wziąć pod uwagę to, że jednak na tle innych gier na NES-a "Hokuto no Ken" wypada tak sobie (jednak dużo lepsze gry były, oj były). Mimo to ta niesamowicie prosta gra jakimś cudem przypadła mi do gustu i właśnie z punktu widzenia sentymentalnego człowieka, który miło wspomina czasy Pegazusa, wystawiam jej ogólnie rzec biorąc ocenę pozytywną - choć mam wrażenie że zbyt wysoką. A i jeszcze jedno, przeciwnicy umierając eksplodują ;).

© 2008 KeniG

Tytuł ten jest zwykłym mordobiciem, tak samo jak poprzednia część, ale w tej poruszamy się w prawo, a i cofnąć się w lewo też możemy - choć będziemy do tego zmuszeni tylko na dwóch etapach, na których trzeba znaleźć przejście do kolejnego. Podobnie jak część pierwsza, ta również mimo swojej prostoty (nawet jak na nawalanke) jest stosunkowo grywalna. Fakt, mało ambitna i dość krótka, ale dla fanów starych gier z NES-a jak znalazł. Można w to sobie popykać kilka lub kilkadziesiąt minut choć nie liczcie na to, że gra was w jakiś sposób oczaruje i zajmie pierwsze miejsce wśród pegazusowych gier, w jakie graliście w swoim życiu.

Gra jest lepsza niż część pierwsza. Nadal mamy do czynienia z prostą (może nawet i toporną ;)) nawalanką, której calem jest przesuwanie się w prawo, zabijanie setek wrogów wyskakujących z lewa, a na końcu etapu zabicie dużego wroga, co pozwoli na przejście na następny poziom i zrobienie tego samego w innej scenerii z silniejszymi, innymi wrogami. Podobnie jak część pierwsza gra jest grywana i moim zdaniem zasługuje na 7\10, ale piszę to z punktu widzenia człowieka, który 8-bitowe gry miło wspomina.

© 2008 KeniG

Grywalność jest całkiem przyzwoita - oczywiście jak na prostą nawalanke z lat '80. Jeśli lubicie takie proste gry, to może się wam grać przyjemnie. Do pokonania mamy 6 poziomów no i oczywiście 6 bossów (przeciwny umierając eksplodują ;) jak w grze na NES-a). Jak dla mnie 5\10 - całkiem grywalne, ale mogło by być lepiej, gdyż w grach z tamtego okresu można znaleźć dużo lepsze tytuły.

Co ciekawe gra wyszła w USA z kompletnie zmienioną fabułą, wyglądem postaci i poziomów, jak i imionami bohaterów. Mianowicie została wydano ona pod tytułem "Black Belt", a bohaterem jest karateka, który musi uratować piękną dziewczynę ale już nie w postapokaliptycznej scenerii, ale w takiej "karateko-orientalnej" :P. Czyżby amerykańskie dzieci w latach '80 nie lubiły klimatów postapo?? Po co ta zmiana sam nie wiem.

© 2008 KeniG

A no właśnie wrogów, ponieważ oprócz wyżej wymienionych czynności i musimy walczyć z naszymi przeciwnikami, którymi są samochody bandytów i różne, że tak napisze "bunkry". Gra ma jak na możliwości NES-a bardzo dobrą grafikę, plansze są ładnie wykonane, a samochody dość szczegółowe. Tylko na boga dlaczego samochód Maxa jest niebieski???? Każdy wie, że kultowy Ford Falcon Maxa Rokatansky'ego w pierwszej części, był żółto-niebiesko-czerwony, a następnie CZARNY. Więc dlaczego chłopaki z Mindscape stwierdzili, że powinien być niebieski? Być może niebieski samochód lepiej się im komponował kolorystycznie z żółtą pustynią? Tego już się pewnie nie dowiemy, ale przejdźmy dalej do grywalności. No więc tak: pomysł na połączenie prostej gry akcji polegającej na eksterminacji wrogów naszego herosa ze zbieraniem i sprzedawaniem różnych rzeczy u handlarza wydaje się ciekawy, ale grywalne to, to raczej nie jest, moi drodzy. Zacznijmy od tego, że gdy pierwszy raz uruchamiamy grę, to kompletnie nie wiemy o co chodzi i jak mamy wygrać na pierwszym etapie oraz co zrobić aby przejść dalej. Sam nie miałem pojęcia, o co w tej grze chodzi, zanim nie dorwałem instrukcji na necie (musimy zbierać różne "rzeczy" i za nie u handlarza kupować amunicje i benzynę i docelowo klucz do następnego etapu).

Kolejnym problemem, z którym spotkamy się na początku, jest to, że plansza, po której się poruszamy, jest dość skomplikowanym labiryntem i minie sporo czasu, zanim rozejrzymy się po okolicy. A przecież musimy się jeszcze martwić o benzynę, która się kończy i trzeba ją zatankować, a nasi przeciwnicy raczej spokoju nam nie dają. Swoją drogą ten labirynt przypomniał mi gry "labiryntówki" w jakie lubiłem grać na C64, jednak Mad Max nie jest nawet w połowie tak grywalny jak one. :| Naprawdę jedyne, co mnie motywowało, aby grać w tą grę i przechodzić dalej, było to, że chciałem napisać recenzję na Trzynasty Schron - inaczej wyłączyłbym ją pewnie po 30 minutach. Jednocześnie spotkałem się z opiniami ludzi, którym ta gra się bardzo podoba i uważają ją za całkiem dobry tytuł. W każdym razie jak dla mnie zmarnowano pomysł na bardzo dobrą grę. Według mnie zasługuje ona na 4\10. Ale mimo to radze wam spróbować w nią zagrać bo być może okaże się, że należycie do tych, którym się spodoba?

Ponieważ tak jak pisałem gra oprócz tego, że jest mało grywalna, jest też stosunkowo trudna (szczególnie na początku, gdy nie wiemy o co chodzi i gdzie co jest na planszy). Poniżej macie mapę pierwszego poziomu, która powinna wam ułatwić zabawę (mapa pochodzi z instrukcji do gry).

© 2008 KeniG

W 2056 roku Ameryka Północna pokryta była lodem o grubości 1000 m., a globalna temperatura spadała nadal. Ludzie uciekali wszędzie tam, gdzie dało się przeżyć. Mała grupa ludzi odkryła wyspę, która powstała z Azorów połączonych w skutek licznych erupcji wulkanicznych. Wieść o owej wyspie rozprzestrzeniała się dalej i dalej, aż w 2081 przybił do niej statek pełen uchodźców, którzy nazwali tę zaśnieżoną oazę życia Midwinter (w środku zimy). Jednak niektórym przybyszom nie podobało się, że pierwsi mieszkańcy żyją w lepszych warunkach niż emigranci. Jednym z takich ludzi był generał Masters, który postanowił podbić całą wyspę.

Sytuacja bardzo ciekawa, prawda? Może nie była to bomba nuklearna, ale mogło tak być. Tak więc mamy kolejną, klimatyczną grę. Trochę zręcznościową, trochę strategiczną, ale na pewno z niezwykłą fabułą.

Istnieje też "Midwinter 2: Flames of Freedom", która jest kontynuacją pierwszej części gry. Gra powstała niedługo po swojej poprzedniczce, więc grafika jest podobna choć trochę ulepszona.

Do fabuły wprowadza nas intro ze statycznymi obrazkami oraz całkiem nieźle podłożonym głosem narratora. Brak animacji jest kompensowany przez wysoką klasę rysunków - dzięki temu można powiedzieć, że w ciągu tych kilkunastu lat od premiery filmik wcale się nie zestarzał (o czym możecie się przekonać na schronowym kanale YouTube). A co mamy dzisiaj w rozkładzie? Wojnę nuklearną? Nie. To może inwazję zombie? Też nie. W takim razie musi to być atak śmiertelnie groźnego wirusa. Ale nie tylko, bowiem zaraza przyszła z przestrzeni kosmicznej, a sama kometa, na której przybyły groźne mikroby, także miała niemały wpływ na niezbyt komfortowe warunki, jakich doświadczają mieszkańcy świata przyszłości. Ci, którzy przeżyli w większości zmutowali, stając się słabi, a część oszalała, słysząc głosy nakazujące im utworzyć "Radę" (w oryginale "the Order"), wprowadzającą nowy, brutalny porządek świata i porywającą ludzi, w pierwszej kolejności kobiety. My wcielamy się w członka ruchu oporu, a walce wspomagać nas będzie seksowny głos dającej cenne podpowiedzi Blackbird - jednej z ostatnich żyjących kobiet, ukrywającej się gdzieś w kanałach i kontaktującej się z nami przez komunikator, jaki zdobywamy w ciągu kilku pierwszych minut gry.

W dalszej części gry historia rozwija się całkiem ciekawie, a miłym akcentem jest możliwość wpłynięcia na jej losy. Zbyt wielu wyborów w ciągu gry nie ma, ale każdy z nich jest dość istotny, pozwalając na osiągnięcie jednego z zakończeń (a odpowiednią decyzję trzeba podjąć gdzieś w połowie gry, nie ma szans na szybkie powrócenie i sprawdzenie innych opcji), a czasami nawet powodując uniemożliwienie dalszej rozgrywki. Na odbiór fabuły w znaczny sposób mogą wpływać dialogi prezentujące poziom kina akcji klasy B; czasami bohaterom zdarzy się rzucić niezły tekst (przoduje w tym zaskakująco krwiożercza Blackbird), ale częściej trafiają się żałośnie słabe fragmenty.

Rozwój postaci jest dość prosty i nie ma większego znaczenia dla gry - jest to raczej sympatyczny dodatek do rozgrywki, niż ważny element mechaniki. Co jakiś czas dostajemy możliwość wzięcia udziału w treningu albo wszczepienia implantu, co może na przykład poprawić naszą celność lub pozwolić na szybsze poruszanie się. Nie ma co liczyć, że dzięki zainwestowanym umiejętnościom przekonamy strażników do poddania się lub przekradniemy się koło nich - rdzeniem Strife'a nie są elementy RPGowe, ale strzelanie.

A to zrealizowane jest naprawdę dobrze. Rodzaje broni są niesamowicie różnorodne, począwszy od świetnie animowanego naręcznego noża, przez kuszę strzelającą naładowanymi elektrycznie bełtami i dający niebywałą satysfakcję miotacz płomieni aż do tytułowego Sigil, z którym gracz staje się prawdziwą maszyną śmierci. I na tym nie koniec. Chociaż wydawać by się mogło, że z takim arsenałem bohater powinien być niezwyciężony, wcale tak nie jest. Przeciwnicy zazwyczaj nie atakują nas w takiej ilości, do jakiej przyzwyczaiły ówczesnych graczy inne gry na tym samym enginie, ale za to są nadzwyczaj celni i każdy punkt wytrzymałości jest na wagę złota. Nawet apteczki, które na początku wydają się zbyt częste, potrafią się szybko skończyć, a z amunicją wcale nie jest lepiej.

Wydawać by się mogło, że gra na tak leciwym silniku, w dodatku pochodząca sprzed kilkunastu lat, musi być odrażająco brzydka. Tymczasem okazuje się, że jest parę elementów, które ratują grafikę Strife'a przed potępieniem. Pierwszym z nich są wspomniane już świetnie narysowane przerywniki, ale te widzimy wyłącznie przez ułamek trwania gry. Za to podczas prowadzenia dialogów także można przyglądać się twarzom dyskutantów, narysowanych w tym samym stylu. Miłe dla oka (ale nie dla głównego bohatera) są także sylwetki przeciwników. Szczególnie zwyczajni strażnicy robią niezłe wrażenie jako bezosobowe (ich twarze zakrywane są przez hełmy) monstra. Sam engine, choć przedpotopowy, także okazuje się zaletą. Wszak doomowa scena moderska jest bardzo prężna i do dziś rozwijane są specjalne aplikacje (z ZDoom na czele) pozwalające na uruchomienie gry z wieloma dodatkowymi bajerami graficznymi i w bardzo wysokich rozdzielczościach, w tym panoramicznych.

Strife jest grą zdecydowanie wartą polecenia, szczególnie tym graczom, którzy lubią rzadkie połączenie naprawdę dobrej strzelanki z niezłą fabułą i elementami RPGowymi. Oczywiście brak strachu przed produkcjami sprzed ponad dziesięciu lat, wysokim poziomem trudności i miłość do postapokaliptycznych klimatów także nie zaszkodzą w przyjemnym odbiorze.

© 2009 Jim Cojones

Wszystkie zaprezentowane ujęcia z gry pochodzą od internauty Ghostdoga i zostały wykorzystane za jego pozwoleniem.

Tak mniej więcej wygląda sytuacja na świecie, ale pewnie zastanawiasz się co Ty tam będziesz robić. Jedno jest pewne, trzeba stopić te wieczne lodowce, ale jak to zrobić? Jeśli uda Ci się poznać tę tajemnicę to daj nam znać - ja grałem w tę grę mnóstwo godzin i już myślałem, że jestem bliski odkrycia wielkiej tajemnicy, gdy okazało się, że nie potrafię rozwikłać tej zagadki. Tak czy inaczej, gra się wspaniale... przynajmniej mnie się bardzo podobało. Dlaczego? Jeszcze nigdy w życiu nie grałem w grę, w której pędzi się gigantycznymi pociągami po lodowych pustkowiach, walczy z innymi pociągami, handluje przeróżnymi towarami, a do tego rozwiązuje się zagadki.

Gra jest dość stara bo z aż 93 roku, ale potrafi wciągnąć bardziej niż niejedna najnowsza produkcja. Nie będę się tu dalej nad nią rozwodził, ale dodam jeszcze, że gra posiada sporą dawkę strategii.

Na początku gra może wydawać się dość trudna, ale gdy tylko opanujemy umiejętność szybkiego blokowania ciosów wroga i wyprowadzania swoich kontrataków, będzie szło dużo łatwiej. Dlatego nie zrażajcie się do niej jeśli zginiecie 15 razy na początku pierwszej planszy. Naprawdę idzie się nauczyć w to grać i można to przejść. Do zabicia przeciwników wystarcza niewiele ciosów (chyba że walczymy z bossem), natomiast nasz heros jest w stanie przeżyć 8 ciosów, czyli no powiedzmyposiada 8 żyć (na górze ekranu mamy czerwone prostokąty reprezentujące poziom życia - hmm poziom życia, dziwnie to zabrzmiało). A i jeszcze jedno, w grze mamy 6 poziomów i, co ciekawe, gdy ją rozpoczynamy, możemy wybrać, na którym poziomie chcemy wystartować. Czyli na przykład możemy od razu zająć się przechodzeniem ostatniego poziomu albo zacząć grę od środka. Choć oczywiście polecam odpoczątku.

Grafika prezentuje się bardzo dobrze, tak samo w wersji Arcade, jak i NES (oczywiście grafika NES-owa jest gorsza, bo tylko 8- bitowa). Poziomy są ciekawe i zróżnicowane (zburzone miasto, pustynia, jakaś fabryka), ale jednocześnie dość standardowe i brakuje w nich jakiejś oryginalności. Choć od strony technicznej są bardzo dobrze wykonane - moim zdaniem najładniejszy poziom to ten pierwszy ze zniszczonym miastem. Właściwie gra jakoś mnie nie poruszyła. Niby wszystko jest na swoim miejscu, a sama gra bazuje na sprawdzonym pomyśle z Ghost'n'Goblins, jak dla mnie brakuje jej jakiegoś polotu. Wystawiam 6+\10 i polecam przede wszystkim fanom bijatyk hack&slash (czyli tych, gdzie postać fajtera walczy tylko bronią białą a nie pięściami). Wersja na NES-a, oprócz grafiki, różni się od tej Arcade tym, że można grać w nią we dwie osoby dwoma postaciami na raz.

© 2008 KeniG

Violent Storm to oczywiście "chodzone mordobicie". Do wyboru mamy trzech "fajterów". Wade - blondyn w stroju ala Mad Max (tyle że niebieskim, a nie czarnym), to postać środka, czyli z jednej strony całkiem szybki i dość silny, murzyn Boris (hmm Boris, typowe murzyńskie imię ;)) to siłacz, który swoją powolność nadrabia muskułami, natomiast Kyle jest najsłabszym z bohaterów, który jednak jest z nich najszybszy i najzwinniejszy (moja ulubiona postać).

Powiem wam szczerze, że ta gra to prawdziwy ideał, jeśli chodzi o chodzone mordobicia. Grafika jest po prostu piękna. Tła, postacie bohaterów, przeciwnicy są naprawdę świetnie wykonani. Bohaterowie gry i wrogowie nie poruszają się jak roboty, ale mają bardzo realistyczne ruchy (jak na mordobicie 2D).

W grze nie brakuje humoru, a przeciwnicy oprócz tego, że niezwykle ciekawi i pomysłowi, to są też dość "zabawni". Oczywiście tylko "momentami" bo ogólnie to wściekłe, złe bandziory i różne obrzydliwe stwory! Również na poziomach od czasu do czasu pojawiają się humorystyczne akcenty w stylu striptizerki, która nam kibicuje albo miłego kota, który przechadza się po poziomie, nic sobie nie robiąc z trwającego mordobicia (a może ten kot to Sajdon?! :O). Plansze i tła są śliczne i różnorodne. Mamy jakieś zniszczone miasto, pociąg, park, klub itp. Ogólnie urbanistyczna stylistyka dominuje. Jednak mimo że pomysły na plansze kręcą się w okołomiastowych klimatach, to każda posiada swój indywidualny styl i klimat. Podobnie jest też z bossami - naprawdę po przejściu gry będziecie pamiętać każdego z nich, co wcale nie zdarza się tak często w innych produkcjach tego typu. A i do tego w grze jest obecny "efekt cieni".

Każdy etap gry posiada też swoją indywidualną muzyczkę, która wcale nie denerwuje, ale umila rozgrywkę. Odgłosy w stylu jęków przeciwników albo dźwięków rozbijanej ławki, czy innych obiektów są, podobnie jak grafika, na bardzo dobrym poziomie.

Nasi "fajterzy" dysponują dość dużą paletą ciosów, a wykonywanie combosów jest łatwe i przyjemne. Nie znaczy to jednak, że combosów jest mało - po prostu sterowanie "fajterem" jest intuicyjne, czyli od razu po uruchomieniu gry będziemy w stanie szybko się z nim zaznajomić i wykonywać podstawowe combosy, czerpiąc z ich wykonywania sporą satysfakcje. Jednocześnie bardziej doświadczeni gracze, którzy spędzą przy grze więcej czasu, będą w stanie wykonywać skomplikowane ewolucje i sprawią, że przeciwnicy poznają sens zdania "zrobię ci z "czterech liter" jesień średniowiecza". ;) Oprócz normalnych ciosów możemy oczywiście podnosić z ziemi różne bronie, takie jak nóż, albo metalowa rurka (jest nawet piłka do rugby :D). Grywalność tej gry jest nieziemska. Jest to jedna z tych produkcji, które mamy ochotę przechodzić bardzo wiele razy i wcale nas to nie nudzi. Po prostu miodność wręcz wylewa się z ekranu.

Violent Storm to gra - legenda pamiętana przez każdego bywalca salonów z automatami, ale nie jest to gra lubiana i ceniona tylko ze względu na młodzieńczy sentyment. To naprawdę niesamowita, a wręcz genialna gra! Jedno z najlepszych chodzonych mordobić w historii. A właściwie wiecie co? To najlepsze chodzone mordobicie w historii!! Szczerze polecam! Według mnie gra bez dwóch zdań zasługuje na ocenę 10/10. Zagrajcie, a nie pożałujecie.

© 2008 KeniG

Po przebrnięciu przez kreację postaci zostajemy rzuceni na głęboką wodę, co prowadzi do zadawania pytań: gdzie ja jestem? co mam tu robić? Niestety, nie jest to przyjemna dezorientacja prowadząca do wielkiego zainteresowania eksploracją świata gry, jakiej można doświadczyć w tytułach pokroju Tormenta albo Maski Zdrajcy, tylko efekt działania "pradawnego" systemu zabezpieczeń przed piractwem (a także sposobem na zaoszczędzenie cennej przestrzeni na dyskietce). Okazuje się, że podczas gry jesteśmy nieustannie zmuszani do sięgnięcia po instrukcję, najpierw po to, żeby sprawdzić, co jest celem gry, następnie w sytuacjach typu: Spotykasz grupę groźnie wyglądających mężczyzn. Przeczytaj paragraf 12 na stronie 25.

A we wstępie do przewodnika po grze, oprócz krótkiej historii konfliktu atomowego, przeczytamy, że nasza drużyna należy do Strażników Pustyni (ang. Desert Rangers) - grupy ludzi, którzy mieli wielkie szczęście przeżyć wojnę dzięki znalezieniu kryjówki w więzieniu stanowym (wypuszczając samych więźniów i wysyłając ich na radioaktywną pustynię). Naszym zadaniem jest zbadanie dziwnych serii tajemniczych wydarzeń.

Od tej pory dostajemy ogromną swobodę nie tylko w poruszaniu się po pustkowiach, ale także w użyciu dowolnej umiejętności, czy przedmiotu na dowolnym obiekcie. Jest to także znak rozpoznawczy serii Fallout, ale w Wasteland zrealizowano to dużo lepiej, dając zdecydowanie więcej okazji do wykorzystania tych możliwości. Dzięki temu można by grze przyznać punkcik przewagi w kategorii elementów przygodowych, gdyby nie to, że Fallout prezentuje się o niebo lepiej pod względem dialogów, które w Wasetlandzie są niezbyt skomplikowane.

Ocena systemu walki jest bardzo kontrowersyjnym problemem, ponieważ w grze zastosowano czysto tekstowy tryb walki. Część graczy może być zachwycona faktem, że zachowane zostały niemal wszystkie zalety systemów turowych, dając przy czteroosobowej drużynie całkiem sporo możliwości taktycznych, a równocześnie tempo rozgrywki jest dużo szybsze od dowolnej taktycznej walki toczonej w trybie rzeczywistym. Większość będzie jednak kręcić nosem, ze względu na brak animacji, albo na ograniczenia związane z pominięciem jednego z najważniejszych elementów taktycznych - odpowiedniego pozycjonowania bohaterów.

Wasteland na pewno nie jest grą, która spodoba się każdemu - większość odrzuci archaiczna grafika, toporny interface, charakterystyczny dla starszych gier wysoki poziom trudności oraz konieczność ciągłego zaglądania do instrukcji. Jednak ci, którzy zdołają przebrnąć przez te problemy, mogą doświadczyć jednej z najciekawszych komputerowych przygód. Dlatego naprawdę warto odpalić produkt, żeby zobaczyć, do której grupy się należy. Oraz po to, żeby zobaczyć, jak prezentował się daleki przodek Fallouta.

© 2009 Jim Cojones

Kwestię "klimatów" w przypadku gry "Hopkins FBI" wyjaśniliśmy już na początku. Terroryści detonują bombę atomową w środku Kalifornii, ginie 50 tysięcy ludzi. Do wydarzenia dochodzi w 1984 roku. Wiemy, że w tym okresie w najlepsze na świecie trwała Zimna Wojna i taki incydent - w końcu z użyciem broni jądrowej - na pewno musiałby wywołać poważne reperkusje polityczne. Tego jednak fabuła gry nie obejmuje, skupiając się tylko na wątku kryminalnym.

A ten jest jak w typowej, porządnej przygodówce - choć mocno osadzony w rzeczywistości - to z pewnymi "odlotami". Pierwszym z nich jest połączenie lekko komiksowego, ciepłego, ocierającego się o bajkowy sznyt wyglądu gry z obrazkami przedstawiającymi ofiary brutalnych morderstw. Tak - świat gry to nie bajka, choć aby lepiej się z nim utożsamić zawsze mieć "miłą i ciepłą" oprawę.

Jak na przygodówkę przystało w "Hopkinsie FBI" mamy do rozwiązania sporo zagadek, są elementy zręcznościowe - zwłaszcza pod koniec gry, kiedy pojawia się coś na kształt pierwotnego "Dooma" ;-) Przede wszystkim jest to jednak ciekawa przygoda kryminalna, w której tak jak to czasem bywa w życiu - musimy skopać tyłek złym facetom oraz uratować ukochaną kobietę (pracującą tam gdzie my to jest nasz bohater - w FBI).

Wady? Szkoda, że gra tak szybko się kończy, kiedy już skopiemy co mieliśmy skopać i uratujemy co mieliśmy uratować. Wyjście? Zagrać jeszcze raz!

© 2008 Squonk

Projekt ów ma za zadanie udowodnić, iż możliwa jest nauka przez rozrywkę, zgodnie z myślą Johana Huizingi, autora "Homo ludens. Zabawa jako źródło kultury", ale też, co ważniejsze, iż edukacyjną grę przygodową jest w stanie stworzyć np. nauczyciel, bez znajomości jakiegokolwiek języka programowania, wzbogacając w ten sposób nieco zacofany pod względem użytkowania technologii informacyjnych polski system kształcenia. Gra taka zawsze mogłaby być dostosowana do realiów lokalnych - miejskich, szkolnych czy nawet klasowych. Uczniowie lub nauczyciele czy też postaci historyczne lub literackie mogłyby z powodzeniem stać się jej bohaterami. (ze strony gry).

Marcin Drews twórca gry "Magritte", to osoba znająca tworzenie gier od podszewki. Jest współtwórcą pierwszej polskiej gry przygodowej na PC "Tajemnica statuetki", pracował m.in. przy grze "Teen Agent". Dziennikarz, fotoreporter, pisarz, muzyk, osoba zajmująca się nowoczesnymi mediami i środkami przekazu informacji. Zapytacie się pewnie dlaczego ten tytuł znalazł się w naszych zasobach? Mam na to dwie odpowiedzi:

1) "Magritte" pokazuje jak można zrealizować doskonały pomysł na grę komputerową, i nie potrzeba do tego wielkich środków i zaplecza. Wystarczy właśnie dobry pomysł oraz wizja tego co chce się osiągnąć. A że będzie to klasyczna przygodówka? No od czegoś trzeba przecież zacząć.

2) Akcja gry "Magritte" rozgrywa się we Wrocławiu - mieście bliskim każdemu fanowi "klimatów". W końcu to tutaj Pan Jan zaczyna tworzyć swoją "apokalipsę", którą spisał Robert J. Szmidt.

Poznajemy tajemnicze - ale prawdziwe - miejsca we Wrocławiu, przeplatane elementami zaczerpniętymi z twórczości belgijskiego malarza Rene Magritta. To wszystko zanurzone w onirycznym klimacie tworzonym przez niepokojącą oprawę muzyczną. Podróż w głąb umysłu bohatera gry, w pewnym momencie staje się nasza własną podrożą.

Czy dojdziemy do sedna prawdy o sobie? Czy zgłębimy przyczyny popełnienia błędów w przeszłości? Czy będziemy mieli siłę je naprawić czy też zanurzymy się odmętach zwykłej i szarej codzienności? Może to wydawać się dziwne, ale ta gra może skłonić nas do zastanowienia się nad tymi kwestiami, które są związane z życiem każdego człowieka.

To w końcu to tak samo jak w Falloucie, no nie? ;-)

Oficjalna strona gry Magritte"
Wywiad z Marcinem Drewsem - nie tylko o grze "Magritte" - dla portalu o2

Pobierz pełną wersję gry "Magritte" - plik instalacyjny:

• Plikownia Trzynastego Schronu
• Schronowy Chomik
• Solucja do gry

© 2008 Squonk