CIĘŻKIE JEST ŻYCIE TRAPERA

          To był normalny dzień. Taki jak wszystkie inne. Nic ciekawego się nie działo. Ci sami ludzie, te same miejsca, towar i kasa. Jak zawsze pożegnałem się z żoną i poszedłem spakować potrzebny mi ekwipunek na polowanie. Adrin powiedziałem, że idę w okolice Toxic Caves. Wszyscy znali to miejsce, ale nikt tam nie chodził. Krążyła jakaś plotka o różnych okropnościach, które można znaleźć wewnątrz i jeszcze nie spotkałem nikogo, kto wrócił stamtąd żywy. A właśnie w okolicach jaskiń zauważyłem niedawno dwa pokaźne stada Geckosów. Chciałem je wytropić i zdobyć kilka skór. Biorąc jeszcze pod uwagę ich ponadprzeciętną wielkość, miałbym z tego całkiem niezły zarobek.
          Dopiłem do końca piwo i poszedłem do pokoju. Zacząłem się pakować. Wrzuciłem do plecaka tyko niezbędne rzeczy: flary, Shotguna, trochę amunicji, jedzenie i mój ulubiony nóż mysliwski. Oczywiście nie zapomniałem wziąć kilku skór Geckosów na wymianę. Przy wyjściu z baru jak zwykle zaczepił mnie Whiskey Bob.
     - Cześć Smiley! I jak, rozważyłeś moją ofertę? - znowu chciał, abym oczyścił z jaszczurek teren w pobliżu jego bimbrowni.
     - Sorry Bob, ale spieszę się. Muszę odwiedzić Vic'a.
     - Vic'a? Jeszcze nie wrócił z Arroyo. Podróż w obie strony zabiera mu tylko trzy dni, ale jak go znam, skręcił po drodze na południe i udał się do Den. Mam nadzieję, że pamiętał o tym, aby pogadać z Becky. Słyszałem, że niedawno kupiła sobie nowy destylator i...
     - Dobra. I tak na wszelki wypadek sprawdzę u niego w domu. Na razie.
     - Smiley! Ale zabijesz te Geckosy? Co?? Zapłacę ci 50$!
     - A masz chociaż tyle kasy? Przecież ty zawsze żyjesz na kredyt.
     - No jasne. Gdzieś je tutaj miałem...
     - Nie Bob, mówiłem ci to już wcześniej, nie interesują mnie twoje pieniądze. Znajdź sobie kogoś innego.
     - A żebyś wiedział, że znajdę! I na pewno ten ktoś zrobi to o wiele lepiej od ciebie!
     - Dobra, dobra. Zobaczymy....
          Na wszelki wypadek zajrzałem jeszcze do domu Vic'a - nadal go nie było. Podszedłem do kredensu i wziąłem dwa magazynki amunicji - i tak nie zauważy...
          Udałem się na zachód. Chciałem dojść do Arroyo jeszcze przed zachodem słońca. Później Wracając zahaczyłbym o Toxic Caves. Miałem nadzieję upolować po drodze jeszcze kilka jaszczurek - dodatkowy towar na wymianę. Dzikusy sprzedawały swój magiczny proszek po dość niskich cenach, ale nigdy nie lubiłem płacić im gotówką. Ciekawe, czy zastanę tam Vic'a? Może coś mu się przydarzyło po drodze. Kto wie? Ta niedorajda miałaby problemy z pokonaniem nawet zwykłej mrówki, a co dopiero mówić o Geckosach.
          Jak zwykle nie obyło się bez przygód. Po drodze natrafiłem na grupę Radscorpionów. Nie było ich dużo, ale wyglądały na rozwścieczone. Sięgnąłem po swojego Shotguna - jakiś czas temu kupiłem go w Den za dość ciężką forsę. Wyszedłem zza krzaków i dwoma celnymi strzałami posłałem na tamten świat jednego Radscorpiona. Przez chwilę naszła mnie myśl, czy sprzedaż ich ogonów zwróci mi się chociaż za amunicję.
          Nagle poczułem dotkliwy ból w lewej nodze. Szybko odwróciłem się i ujrzałem trochę mniejszego Radskorpiona robiącego kolejny zamach swoim ogonem w moją stronę. Strzeliłem trzy razy. Tym razem w ramach zemsty po nogach. Jeden padł martwy na miejscu. Drugi, który stał dalej, stracił tylko dwie odnogi. Wykonał ruch podobny do skoku, jednak potknął się o martwego już Radscorpiona i zanim złapał równowagę, dostał jeszcze dwa strzały w głowę. Krew i kawałki rozwalonego cielska obryzgały mi twarz. Za skałą były jeszcze trzy paskudztwa. Wyjąłem granat. Zawsze miałem przynajmniej jeden ze sobą - przeznaczony na takie właśnie okazje. Odbezpieczyłem, zrobiłem zamach i rzuciłem w ich kierunku. Jedyne co z nich zostało, to kilka kawałków pancerza.
          Na wszelki wypadek zażyłem antidotum i założyłem sobie opatrunek na nogę. Zabrałem ogony i zapakowałem je do plecaka. Trzeba było ruszać - niedługo mogły się tu pokazać wilki, a z nimi lepiej samemu nie zadzierać.
          Był już późny wieczór, gdy dotarłem do Arroyo. Mimo, że bywałem tam już wiele razy, znowu musiałem tłumaczyć cel sojej wizyty strażnikowi mostu.
     - Witaj dzielny traperze Smiley. Co cię tutaj sprowadza?
     - Jak zwykle - potrzeba handlu.
     - Aaaa... - strażnik zamyślił się na chwilę - w takim razie możesz przejść.
     - Dzięki.
          Od razu skierowałem swe kroki do namiotu Hakunin'a. Od mojej ostatniej wizyty nic się tutaj nie zmieniło. Po drodze bacznie rozglądałem się za Vic'em, jednak nie zauważyłem żadnych śladów jego obecności. Minąłem wielką głowę i skręciłem w lewo. Podszedłem do namiotu ustawionego w samym rogu osady, odchyliłem nieco płachtę i wszedłem. Uderzył we mnie zapach mieszaniny najróżniejszych wywarów, ziół, kadzideł i magicznego proszku. Hakunin stał odwrócony do mnie tyłem i coś do siebie mamrotał.
     - Ekhmm... Hakuninie?
     - O! Witaj nieustraszony traperze Smiley! Jak tam twój ogród?
     - Mój ogród? A, no tak. Mój ogród ma się całkiem nieźle. - nigdy nie wiedziałem dokładnie o co mu chodzi, ale zawsze gdy tak odpowiadałem, wydawał się zadowolony.
     - W moim ogrodzie źle się dzieje. Hmmm... Złe nasiona zasiane zostały i złe rośliny z nich wyrosną.
     - Aha... - nie miałem zielonego pojęcia o co mu chodziło.
     - Pomoc mi potrzebna. Ogród oczyścić trzeba będzie. Może znajdę kogoś odpowiedniego... Hmmm...?
     - Mam nadzieję, że znajdziesz kogoś odpowiedniego Hakuninie.
     - Hmmm... Tak. Poproszę o to Wybrańca! Wybraniec niedługo gotowy powinien być. Może on pomoże mi... Hmmm..... Hmm.....
          Ten stary świr coraz bardziej zaczynał mnie irytować tym swoim "Hmmm". Nie dość, że miał jakąś dziwną manię na punkcie ogrodów, to jeszcze teraz zaczął mi coś gadać o Wybrańcach. Jak ja nienawidzę takich osad! Te małe społeczności ze swoimi głupimi zwyczajami, przesądami itp. Całe szczęcie w Arroyo jest tylko jeden taki dziwak. Kiedyś byłem w Primitive Tribe - spotkałem tam ze dwudziestu takich Hakuninów. W końcu postanowiłem przerwać te jego "Hmmm... Hmm"
     - Hakuninie! Może przejdziemy do rzeczy?
     - Hmmm.... A, no tak. Mój ogród nigdzie nie ucieknie mi. Tymczasem twój na dalsze próby iść musi. Po mój leczący proszek przyszedłeś? Hmm? - no, nareszcie powiedział coś sensownego.
     - Tak.
     - Co na wymianę masz? - tym razem zapytał z wyraźną ciekawością.
     - Kilka skór, trochę żywność i trzy ogony Radskorpionów.
     - Hmmm... Radskorpiony po drodze spotkałeś? Ogony więc świeże są. Hmmm... Widzę, że bez ran nie obyło się. Twój ogród w nienajlepszym stanie jest...
          Cholera! Kiedy on skończy z tymi ogrodami? Ale tym razem mogę to jakoś wykorzystać. W końcu dla niego najważniejszy jest stan ogrodu. Chyba nie pozwoli, aby mój ogród był w złym stanie, co nie? Zawsze warto spróbować...
     - Tak, niestety jeden zdążył skaleczyć mnie w nogę. Antidotum już zażyłem, ale rana nie wygląda najlepiej. Mój ogród jest w coraz gorszym stanie Hakuninie. Ty się na ogrodach znasz. Czy mojemu pomóc możesz?
          Na jego twarzy widać było zainteresowanie i głębokie zamyślenie. Chyba złapał przynętę. Do dziś nie wiem co on miał na myśli mówiąc "twój ogród", ale chyba wtedy po raz pierwszy ten jego "ogrodowy świat" na coś mi się przydał.
     - Hmmmm... Hmm.... Twój ogród zawsze w dobrym stanie był. Nie może teraz w ruinę popaść z powodu jednej drobnej rany. To niegodne wielkiego wojownika byłoby. Hmmm.... Myślę, że Hakunin pomóc może ci. Hmmm...
          Po jakimś czasie wyszedłem z tego śmierdzącego namiotu zdrowy, z plecakiem pełnym magicznego proszku i bez niczego na wymianę. Nawet poza namiotem słyszałem to irytujące "Hmmm..." wydawane przez Hakunina. Ostatecznie wyszło na to, że za amunicję mi się zwróci, ale za granat już nie. Cholera! Znowu będę musiał zapierdzielać do Den po ekwipunek.
          Przy okazji dowiedziałem się, że Vic był tutaj, ale wyruszył "w celu lepszej pielęgnacji swojego ogrodu" ponad dwa dni temu. W takim razie albo dotarł już do Klamath, albo jeszcze jest w drodze do Den. Tak czy inaczej, teraz moim celem podróży było Toxic Caves, a później wygodne łóżko w sypialni w domu.
          Ruszyłem na północ. Później skręciłem na wschód w kierunku Toxic Caves. Po paru godzinach marszu udało mi się wytropić stado Geckosów. Jednak po jakimś czasie moim oczom ukazał się niezbyt ciekawy widok: konkurencja. Trzech traperów siedziało nad dokładnie dziesięcioma martwymi Golden Geckosami. Mieli udane polowanie. Geckosy zostały zabite profesjonalne - ciosami w głowę bez uszkadzania skóry.
          Postanowiłem odebrać im łup. Kolesie nie byli z Klamath ani z Den więc nikt nie będzie miał do mnie pretensji. Podszedłem bliżej, aby wybadać ich siły i uzbrojenie.
     - Czego tu?? - zapytał jeden z nich. Nie wyglądał na łatwego przeciwnika. Miał potężną budowę, a wiele blizn na twarzy oznaczało duże doświadczenie, albo to, że nie był najlepszy w walce wręcz.
     - Niczego. Śledziłem to stado ponad godzinę.
     - He he. To się pajacu spóźniłeś!
     - Widzę, że odwaliliście całkiem niezłą robotę. - powiedziałem wskazując na najbliższego Geckosa.
     - Nooo. Trochę się namęczyliśmy, ale warto było. - mówiąc to popatrzył na martwą jaszczurkę i zaczął kiwać głową.
          Na taki właśnie moment czekałem. Odłożyłem na bok plecak, cicho wyjąłem z niego Shotguna i wycelowałem. W tym właśnie momencie traper z którym gadałem obrócił głowę w moją stronę. Nie zdążył nic powiedzieć. Otworzył tylko usta w geście zdziwienia i z takim samym wyrazem twarzy wylądował na ziemi. Następny w kolejce był drobnej postury facet zdzierający właśnie skórę z ostatniego Geckosa. Sięgał już po swojego Dester Eagle, ale po chwili ta sama ręka leżała pół metra dalej. Z przerażeniem na twarzy obrócił w drugiej ręce nóż, zrobił zamach i ........ tak jak jego towarzysz leżał w kałuży krwi z twarzą w piachu. Ledwo zdążyłem przeładować, gdy kątem oka zauważyłem trzeciego trapera biegnącego prosto na mnie. Zrobiłem unik, ale koleś sprawnym ruchem dzidy wytrącił mi z ręki mojego Shotguna. Wyciągnąłem z pokrowca swój nóż myśliwski. Przeciwnik znowu zaatakował. Zrobiłem unik w bok i jednocześnie z całej siły wbiłem mu nóż w bok. Podniosłem swojego gnata i litościwie skróciłem jego cierpienia.
          Pozbierałem swoje rzeczy i zabrałem wszystkie skóry. Broni ani żadnych innych rzeczy z ekwipunku przeciwników nawet nie ruszałem. Każdy traper w jakiś sposób oznaczał swoją broń i ulubione przedmioty, a ja nie chciałem mieć żadnych dodatkowych kłopotów.
          Mimo, że miałem już kilka dość wartościowych skór i byłem już blisko Klamath, postanowiłem jeszcze pójść do Toxic Caves. Zapadał już zmrok, gdy dotarłem na miejsce. Nietrudno było je znaleźć. Przed wejściem stała ogromna, ale już bardzo zniszczona tablica z napisem: "No TRESSPASSING. Violators will be shot. Survivors will be shot again."
          Hmmm.. Kiedyś to musiało tu być coś ważnego. Takie tablice umieszczano tylko w miejscach, do których zwykły śmiertelnik nie miał dostępu. Gdy byłem młody, pewien podróżnik określił Toxic Caves jako "tajny rządowy projekt". Nie znałem i nadal nie znam znaczenia wyrazu "rządowy".
          Gdy się go wtedy o to zapytałem, usłyszałem, że ten wyraz już nie ma znaczenia bo Rząd już nie istnieje. O to, czym był Rząd, już się nie pytałem...
          Wszedłem do środka. Zapaliłem flarę i rzuciłem w dal. Zobaczyłem beczki. Zardzewiałe, dziurawe beczki, z których wylała się jakaś zielona ciecz.
     - Lepiej się tego nie dotykać - powiedziałem sam do siebie - może być radioaktywna, a w nigdzie w okolicy nie dostanę Rad-Away'a.
          Szybko przebiegłem po pierwszej kałuży. Po prawej stronie zauważyłem drzwi. Tuż przy nich stały kalosze. Wziąłem kalosze i nałożyłem. Co do drzwi - wolałem nie sprawdzać, co jest za nimi. Poszedłem dalej. Na końcu korytarza w ziemi było zejście na dół. Wrzuciłem tam flarę i zszedłem. Znowu jedynym urozmaiceniem obskurnych ścian były sterty beczek i kałuże zielonej mazi.
          Kilka kroków dalej było rozgałęzienie. Poszedłem w prawo. Nie był to najlepszy wybór. Za rogiem ujrzałem ponad 10 Golden Geckosów. Wszystkie stały w gromadce. Chciałem się wycofać, ale właśnie wtedy jeden z Geckosów mnie zobaczył. Reakcja była natychmiastowa. Cztery jaszczurki szybko odwróciły się i pobiegły w głąb korytarza . Jednak po chwili zorientowałem się, że to nie była ucieczka - pobiegły naokoło i odgrodziły mi drogę powrotną. Byłem okrążony. Przede mną stało pięć jaszczurek, a z lewej cztery. W oddali zauważyłem jeszcze trzy. Sprawdziłem zapas amunicji: do Shotguna miałem cztery naboje i jeden magazynek do starego pistoletu. Na wygranie tej walki nawet nie liczyłem. Rozejrzałem się. Postanowiłem uciec. Trzema susami dopadłem jakiegoś przejścia po prawej. Ujrzałem pusty i wąski korytarz. Odwróciłem się i wyjąłem Shotguna. Oddałem trzy strzały. Padły dwie jaszczurki. Właśnie miałem oddać czwarty strzał, gdy skoczył na mnie zaczajony z boku Golden Geckos. Przewrócił mnie i wytrącił z ręki broń. Upadłem na ziemię. Rozejrzałem się za Shotgunem - wpadł w radioaktywną kałużę.
          Silnym kopniakiem odepchnąłem jaszczurkę, wstałem i pobiegłem ile sił w nogach przed siebie. Nie miałem najmniejszego zamiaru czekać na jaszczurki. Korytarz skręcał w lewo. Ostrożnie wyjrzałem za róg. Moim oczom ukazał się niezbyt miły widok - Geckosy, które ukatrupiłem, były zjadane przez pozostałych członków stada. Przebiegłem po wielkiej kałuży i skręciłem w prawo. Ujrzałem windę. Nie działała. Obok były drzwi, jednak te dla odmiany były metalowe. Z niemałym wysiłkiem otworzyłem je i wszedłem do małego pomieszczenia. Był tam zniszczony generator i o dziwo działający jeszcze komputer. Nie potrafiłem się nim posługiwać, więc zostawiłem go w spokoju.
          Siedziałem tam pięć dni. Miałem jeszcze trochę zapasów jedzenia, ale nie widziałem żadnej szansy ucieczki - jaszczurki cały czas były w pobliżu. Raz gdy otworzyłem na chwilę drzwi zobaczyłem dwa Geckosy czatujące pod drzwiami. Dzięki temu, że chyba nie spodziewały zobaczyć się mnie w tej chwili, nie zdążyłbym ich zamknąć. Jednak najgorsze było to, że straciłem Shotguna. Wydałem na niego kupę kasy, a mimo to nie miałem się czym wtedy bronić. Miałem jeszcze pistolet, ale z tylko jednym magazynkiem. Przy dużym szczęściu mógłbym tym zabić najwyżej trzy jaszczurki.
          Szósty dzień mojego uwięzienia zapadł w mojej pamięci tak dokładnie, że pamiętam niemal każdy szczegół. Siedziałem pod ścianą i starałem się o niczym nie myśleć. Nagle otworzyły się drzwi. W pierwszej chwili pomyślałem, że jaszczurkom w jakiś sposób udało się je otworzyć, ale szybko zorientowałem się, że to nie żaden Geckos. Przede mną stał najzwyklejszy człowiek. Rzeczą, którą szczególnie dokładnie zapamiętałem, było jego ubranie - niebiesko-żółty kombinezon z dużą, żółtą "13" na plecach. W jednej ręce miał pistolet podobny do mojego, a w drugiej jednostrzałową Pipe Rifle. Później dowiedziałem się, że zabrał ją z domu Vic'a. Za jego plecami ujrzałem Sulik'a.
          Przybysz podszedł do mnie, ale nic nie powiedział. Odezwałem się pierwszy.
     - Cześć. Nazywam się Smiley i jestem traperem. Jak to miło cię tutaj zobaczyć. Siedzę tu uwięziony już od kilku dni i nie jestem w stanie sam się stąd wydostać.
     - Cześć. Mi też miło cię spotkać. Sorry, muszę lecieć. Na razie!
     - Czekaj!! Chyba mnie tu nie zostawisz?
     - Nie??
     - Jeżeli mnie tu zostawisz to zginę. Musisz mi pomóc!
     - OK. W takim razie nie stójmy tak, tylko chodźmy.
     - Czekaj, jak mam się do ciebie zwracać?
     - Od niedawna jestem Wybrańcem. Możesz mnie tak nazywać, jeśli chcesz.
          Wybraniec zniknął za drzwiami tak szybko, jak się pojawił. Poszedłem za nim. Tuż obok drzwi leżały dwie martwe jaszczurki. Niestety były podziurawione jak sito i ich skóry nie były prawie nic warte. W międzyczasie przybysz naprawił generator i męczył się trochę przy windzie. W końcu dał za wygraną i stwierdził, że będzie musiał tu jeszcze wrócić z "Electronic Locpick". W trakcie drogi powrotnej minęliśmy jeszcze kilka martwych Geckosów.
     - Yyy... Ekhm! Wybrańcu?
     - Co?
     - W jaki sposób pokonałeś te wszystkie jaszczurki?
          Prawdę mówiąc do dziś nie za bardzo rozumiem słów, które wtedy wypowiedział:
     - Przecież to żaden problem! Mam 90% na Small Guns, czwarty level, 10 Action Points, 2 punkty Healing Rate i jeszcze kilka Stimpacków w plecaku. Staaaaary! Niedługo gdy zdobędę 20 level i będę miał 160% na Big Guns i Bozara w ręku to ja Enclave Patrol będę z łatwością rozwalał, a co dopiero mówić o jakiś tam Geckosach!
          Chciałem się go o coś jeszcze zapytać, ale dotarliśmy już do wyjścia.
     - OK. Jesteśmy już na miejscu. - powiedział.
     - Dzięki stary. Nie wiem jak ty, ale ja wracam do Klamath. Jak będziesz w pobliżu, to wpadnij do mnie.
     - OK. Będę pamiętał. Na razie!
          I tutaj się rozstaliśmy. Wróciłem do domu. Dopiero wtedy zorientowałem się, że nie mam tych dziesięciu skór Golden Geckosów, które zabrałem od tygodnia martwym już traperom. Od razu domyśliłem się, że musiał ukraść mi je ten Wybraniec, ale nie byłem na niego zły. W końcu jakby na to nie patrzeć, uratował mi życie. Od Adrin dowiedziałem się, że to ona poprosiła Wybrańca, aby mnie odszukał.
          Jakiś miesiąc później do miasta przyjechał samochód. Większość mieszkańców pierwszy raz widziała coś takiego, ale nie ja. Nawet nie jeden raz - zawsze gdy byłem w Den, odwiedzałem starego mechanika Smittiego. Pracował nad tym samochodem kilka lat. Zawsze mówił, że go kiedyś sprzeda. Najwyraźniej tak właśnie zrobił...
          Z samochodu wyszły trzy osoby: Sulik, Vic i jakiś mężczyzna w Leather Armor. Poznałem go od razu. To był Wybraniec! Podszedł do mnie i znowu nic nie powiedział. Już po raz drugi rozmowę musiałem zacząć ja.
     - Witaj. Miło cię znowu widzieć. W czym mogę ci pomóc? - zapytałem.
     - Naucz mnie, jak zostać traperem.
     - Traperem?
     - No przecież nie chodzi mi o trening biegania, posługiwania się bronią i tym podobne niepotrzebne rzeczy. To mi nie potrzebne bo mam 90% na Melee Weapons, 112% na Unarmed i 96% na Outdoorsman co mi w zupełności wystarcza. Chodzi mi o perka Gecko Skinning!
     - Gecko Skinning? Chcesz, abym nauczył cię zdzierać skóry z martwych Geckosów? Ale po co ci to?
     - No jak to po co? Dla kasy człowieku! Te dziesięć skór Golden Geckosów, które wziąłem sobie od ciebie, sprzedałem po bardzo korzystnych cenach. To jest nawet całkiem niezły interes. Gdyby nie to, że muszę odnaleźć ten głupi G.E.C.K. to bym mógł sobie z tego spokojnie żyć.
     - No dobra, jak chcesz, to cię mogę nauczyć...
          Od tamtego dnia już go nigdy nie spotkałem. Mimo to, czasami od spotykanych ludzi słyszałem o różnych niesamowitych czynach Wybrańca.......

© Piotr 'Sajdon' Szpakowski - 24 sierpnia 2002