FAŁSZYWY PROROK

Więcej opowiadań Michała Galczaka znajdziecie na Horror Online oraz ZombieZone.

  Na najdalszej gałęzi świata przysiadła wrona.
  - Kra, kraa! - Zatrzeszczała zgrzytliwym głosem. - Niezła to była zadyma, kraaa!
  Ptaszysko przekrzywiło łeb i spojrzało na trupa rozciągniętego pod drzewem w rozpaczliwej pozie. On jeden dotarł tak daleko. Jako jedyny dotknął Ostatniego Drzewa. Pozostałe ciała leżały dalej. Rozrzucone byle jak, każde zastygłe w przeraźliwym cierpieniu konania.
  - Kraaa, a mówiłam, że nie uda ci się uciec przed Jego gniewem! Kraaa! - Zatrzepotała rozłożystymi skrzydłami. - Nikomu się nie udaaaaa!
  Jedyne i zarazem ostatnie drzewo na świecie zatrzęsło się, poruszone silnym podmuchem wiatru. Nieboszczyk poruszył się i przewrócił na bok. Spod kołnierza wypełzła gromada małych, szarych robaków. Zgodnym szykiem skierowały się w stronę ust martwego mężczyzny. Jeden za drugim posuwały się przed siebie robakowatymi ruchami, uparcie zmierzając w kierunku celu, znacząc swoją drogę galaretowatą mazią wydobywającą się z odwłoków. Po chwili pierwsze z nich dotarły na miejsce i zniknęły między rozchylonymi wargami trupa. Ptaszysko ponownie przekrzywiło łeb i zatrzepotało skrzydłami, łapiąc równowagę po kolejnym podmuchu wiatru.
  - Kraa, kraa! - Wrona zaśmiewała się do rozpuku. - Oto ciało, oto komunia! Żryj człowieku, kraa! Żryj i żyj!
  Ostatni robak schował się w ustach nieboszczyka, ześlizgując się po jego krzywych zębach i opadając na galaretowate podniebienie.
  - Mówiłam, ale żaden z was nie chciał mnie słuchać, kraa!
  Szare istotki zagłębiły się w mięśniach trupa i zaczęły wgryzać się w mięso poddane procesom rozkładu.
  - "Co może wiedzieć jakieś głupie ptaszysko?" - Drwiła wrona. - "Czemu mielibyśmy jej posłuchać?" Terrraz już nikt z was nie przekona się, że warto było wtedy zwrócić uwagę na moje słowa!
  W gardle mężczyzny zatlił się niewielki, zielony płomyczek. Blade światełko ruszyło ku górze i wystrzeliło spomiędzy ust nieboszczyka, sprawiając tym samym wrażenie szmaragdowego wydechu oddanego na mrozie.
  - Kraa, kraa! A jednak! - Zaskrzeczał ptak.
  Ciało mężczyzny zakołysało się, lecz tym razem nie był to efekt podmuchu czerwonego wiatru. Prawa powieka uniosła się do góry i odsłoniła zmętniałe, żółte oko, którego fragment od razu wypłynął i spłynął po zmurszałym policzku. Zwęglona ziemia zatrzęsła się i poruszyła Jedynym Drzewem. Wrona sfrunęła na dół i usiadła na kamieniu, obok swojego milczącego rozmówcy. Druga powieka mężczyzny powędrowała do góry, obnażając równie żółtą gałkę oczną. Niebo obniżyło się, a stalowe chmury sypnęły nagle deszczem kłujących, siarczystych igieł. Kilka z nich spadło na głowę człowieka i natychmiast rozpuściło skórę i tak już na wpół dotkniętą rozkładem. Wrona zwinnie schowała się pod skalnym nawisem, siadając na osypującym się piachu.
  - Kraa, kraa! - Wrzeszczała w uniesieniu.
  Głowa trupa odchyliła się do tyłu i oparła na kamienistym podłożu. Krople żrącego deszczu spływały na usta mężczyzny i topiąc je, wędrowały dalej wprost do jego przełyku.
  - Kraa! Oto i krew! Pij, kraa! Pij i żyj, głupcze! - Zaśmiało się ptaszysko.
  Mężczyzna zamrugał powiekami i wciągnął w odrętwiałe płuca porcję trującego powietrza. Zaciągnął się nim mocno, po czym oddał wraz z kaszlem, który pozbawił go sporej części tkanki, spływającej po chropowatych kamieniach.
  - Kraa, kraa, kraaaa! - Wrona zaniosła się śmiechem.
  Nieustannie wiejący wiatr zabrał ze sobą głos ptaszyska i poniósł daleko, dalej niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Zabrał go daleko poza ostatnią skarpę tego świata i upuścił w odmęty nigdy niekończącej się przepaści.

  Trup mężczyzny uniósł głowę, która zachybotała się na pozbawionych siły mięśniach szyi. Zasnute bielmem oczy bezskutecznie próbowały wypatrzyć cokolwiek z otoczenia, znaleźć jakikolwiek znajomy element krajobrazu. Widziały jedynie gęstą, białą mgłę i gdzieniegdzie ulotne strzępki w ciemniejszych barwach. Zadziwiająca pustka w głowie człowieka wręcz ryczała i gniotła się między zwojami półkul mózgowych. Mężczyzna wolno podniósł tułów i usiadł, szurając dłońmi po żwirze, w poszukiwaniu oparcia. Głowa zakołysała się, opadając na ramiona i na plecy. Zdławiony dźwięk, jaki wydobył się z jego ust w niczym nie przypominał ludzkiego głosu. Mężczyzna zdziwił się słysząc swój własny jęk. Bezwiednie wykrzywił twarz w grymasie zaskoczenia i dezorientacji. Dolna szczęka opadła na jego pierś i już tak została, niczym przysznurowana do klatki piersiowej niewidzialną liną. Z gardła mężczyzny wydostała się porcja zielonkawego powietrza, a za nią wysypała się gromada obślizgłych, białych robaków, które najwidoczniej zdążyły przejść metamorfozę i stać się być może w ich rozumieniu piękniejszymi i lepszymi. Spłynęły na kolana siedzącego, niczym potok żywych wymiocin.
  - Kraa, kraaaa! - Zaśmiała się siedząca nieopodal wrona. - Wyrzygałeś swoją komunię, żałosny Łazarzu! Kraaaaa!
  Mężczyzna niezdarnie odwrócił głowę w stronę drwiącego ptaszyska i jęknął donośnie. Ponownie przez jego usta wylała się rzeka robactwa.
  - Ostatnim jesteś, nieszczęśniku! On zadrwił sobie z ciebie, zostawiając cię przy życiu, kraaaa!
Ostatnia larwa wytoczyła się z gardła mężczyzny. Zielonkawe westchnienie ulgi wydęło jego policzki, a napięta skóra popękała w dziesiątkach miejsc. Ze świeżych ran pociekła gęsta, oleista ciecz, zabierając ze sobą fragmenty zwęglonego naskórka. Ból - odwieczny towarzysz każdego istnienia - przeniknął ciało mężczyzny, a ten szarpnął rękami, ciągnąc dłońmi po kamieniach. Na jednym z nich zostały dwa palce, utrącone ostrym kantem twardej skały. Mężczyzna zawył z bólu, ale postanowił podnieść się z ziemi. Coś pchało go do przodu, kazało ruszyć się z miejsca. Pochylił się do przodu i wsparł się na rękach. Niezgrabnymi ruchami spróbował podkurczyć nogi, lecz rozjeżdżały mu się bezwładnie na boki.
  - Kraa, kraa, kraaa! - Chichotała wrona, trzepocząc ciemnymi skrzydłami. - Nigdy ci się to nie uda, kraaa!
Mężczyzna zamknął oczy i próbował dalej, wciąż jednak jego wysiłki spływały na niczym.
  - Kraa! Pokraaaka! Pokraaakaaa! - Ptaszysko darło się w niebogłosy, zachwycone teatrem jednego widza, jaki rozgrywał się przed jego oczami.
  Silny podmuch wiatru sypnął we wronę piaskiem i przegonił z powrotem na drzewo. W oddali rozległo się silne, głośne wycie. Niebo pochyliło się nad ziemią, chłonąc jego dźwięk. Potężny pogłos przemierzał pustkowia w ogromnym tempie, a do Ostatniego Drzewa dobiegał na razie jedynie jego zwiastun, nieśmiała zapowiedź, która swoją mocą zaczynała kruszyć najbardziej zwietrzałe kamienie.
  - Kraa! Na długo cię jednak nie oszczędził, farciarzu! - Znów odezwała się wrona. - Zaraz dopierdoli ci potęgą swego głosu i twoja głowa rozpadnie się, jak budowla z piasku! Kraaa!
  Mężczyzna bezmyślnie rozejrzał się dookoła, wciąż nie widząc niczego poza gęstą mgłą zmętniałych gałek ocznych.
  - Mi nic nie będzie, kraa! - Dogadywało ptaszysko. - Ale ty nie zdzierżysz Jego głosu!
  Pod ciężkim niebem ponownie rozległ się złowieszczy pomruk. Mężczyzna zacisnął dłoń na kamieniach, chwytając kilka z nich. Klęknął, czekając aż wrona odezwie się ponownie.
  - Kraaa, kraaa!
  Kamienie poszybowały, ciśnięte silnym wyrzutem w stronę, z której dobiegał głos ptaka. Kilka z nich ugodziło zwierzę w głowę i w masywny dziób. Z gałęzi dobiegło do uszu mężczyzny bolesne narzekanie wrony. Uśmiechnął się, zadowolony z celnego rzutu. Ptak poderwał się do lotu i zaczął kołować nad nieszczęśnikiem.
  - Kraaaa, kraaa! Głupiś i tyle! - Zadrwiło ptaszysko. - Chcesz pozbawić życia jedyną istotę, jaka poza tobą została na tej nieszczęsnej planecie? Kraaa! Głupiś!
  Wrona opadła nagle w dół, celując w głowę mężczyzny. Wbiła się pazurami w jego twarz, dziobem wydłubując jedną z pożółkłych gałek ocznych i unosząc ją ze sobą na drzewo. Ofiara zawyła boleśnie, podnosząc dłonie do zranionego oczodołu.
  Ptak przysiadł na gałęzi i przytrzymał zdobycz pazurem. Zakrwawione oko dyndało, huśtane podmuchami wiatru. Wrona co chwilę podskubywała sobie kawałek, za każdym razem podnosząc dziób do góry i delektując się cierpką, nadgniłą tkanką.
  Mężczyzna ze zwierzęcym krzykiem przewrócił się na ziemię. Szaleńczymi ruchami chwytał kamienie i ciskał nimi we wszystkie strony.
  - Uspokój się lepiej! - Zazgrzytała wrona. - Uspokój się, bo jeszcze pozbawię cię drugiego oka, kraaaa!
  Mężczyzna podparł się na ramionach i dźwignął do góry, niepewnie stając na wykrzywionych i łamiących się nogach. Potężny pomruk przetoczył się przez okolicę niczym tajfun, tysiąckrotnie silniejszy od tych, które dotychczas pojawiały się na Ziemi. Ucieszona wrona podskakiwała na gałęzi, szalejąc z radości. Siła Jego głosu odmieniła kierunek wiatru i odegnała w stronę, z której przyleciał. Gałęzie drzewa poruszyły się, a stare włókna w jego pniu zatrzeszczały przeraźliwie. Ziemia zatrzęsła się, powalając mężczyznę na kolana. Kamienie podskakiwały i przetaczały się chaotycznie, nie obierając konkretnego kierunku. Ciężkie chmury przyśpieszyły, przetaczając się po niebie z niebywałą prędkością. Zafascynowane ptaszysko wielkimi oczami przyglądało się puchnącym skroniom leżącego mężczyzny. Jego skóra pokryła się bąblami, które pękały jak dojrzałe purchawki, rozsiewając dookoła drobniutkie kropelki krwi. Ocalałe oko nabrzmiało i wyszło z oczodołu, by po chwili eksplodować z głuchym trzaskiem. Kości i stawy mężczyzny zatrzeszczały, rozrywane od środka z niesamowitą siłą.
  - Kraa, kraa, kraa! - Wrona darła się jak oszalała.
  Nagle wszystko ucichło. Chmury zatrzymały się w miejscu i zawisły nieruchomo. Wszystko dookoła zamarło, niczym zatrzymany kadr filmu.
  - Kraa? Co jest, do cholery? - Zawołało zaskoczone ptaszysko.
  Z dołu spojrzała w jej stronę para pustych oczodołów. Pod nimi pojawił się uśmiech. Szeroki, tryumfujący. Rozciągnięte usta zaczęły pękać we wszystkich miejscach. Zachrypnięty śmiech wypluwał z gardła mężczyzny fragmenty pleśni. Człowiek podniósł się z ziemi i zachwiał. Niezgrabnym krokiem zaczął oddalać się od Drzewa. Co chwilę padał na kolana, podczołgiwał się na nich kawałek i znów wstawał. W końcu dopadł do najbliższego ciała. Pochylił się nad nim i uraczył jego usta porcją robactwa, wydobytą z własnych trzewi. Życiodajna komunia pobudziła zwłoki. Łańcuszek cudownego zmartwychwstania ruszył w dalszą drogę. Kolejni przywróceni wskrzeszali tych, którzy znajdowali się najbliżej nich. Po pewnym czasie kilka setek powstałych ludzi otaczało Ostatnie Drzewo i siedzącą na nim wronę. Ptaszysko z niedowierzaniem rozglądało się na boki, kręcąc przy tym łbem.
  - Niemożliwe! Kraaa, to niemożliwe!
  Z dołu złowieszczo uśmiechały się w jej kierunku poszarzałe oczodoły tego, który miał być ostatnim. Dumnie i z satysfakcją. Tak, jak oczy pozostałych ludzi zgromadzonych pod drzewem. Trzy wyblakłe słońca udały się na spoczynek, niemal jednocześnie chowając się za horyzontem. Ustępowały miejsca czwartemu, które z całym swym majestatem wkroczyło na firmament i objęło Ziemię swoim ponurym, czarnym blaskiem.
  Wrona z przerażeniem zatrzepotała skrzydłami. Brunatne promienie nowego słońca musnęły ich końcówki i przypaliły pióra. Ptak zaskrzeczał boleśnie i skulił się, próbując uniknąć zabójczego światła. Pod drzewem wciąż stali ci, którzy jeszcze niedawno byli zupełnie martwi. Stali nieruchomo, wlepiając wzrok w fałszywego proroka miotającego się na gałęzi.
  - Kraaa! To nieprrrawda! - Zawodziła żałośnie wrona.
  Pojedynczy błysk wystrzelił z czarnego słońca i uderzył w ptaszysko. Rozległo się głuche klaśnięcie i w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą siedziała wrona, została w powietrzu jedynie chmura czarnych piór.
  Słońce rozbłysło z całą siłą i majestatem, rozpoczynając tym samym panowanie na ziemskim niebie. Czule ogrzało twarze swoich dzieci - nowych ludzi, którzy dostawali z powrotem do swych rąk umęczoną planetę.

[oceń opowiadanie]
(konieczna rejestracja na Shamo)

© 2007 Michał 'mihaugal' Galczak